ในตอนที่เหอเสี่ยวเทียนกำลังประหม่าอย่างหนัก
เขากลับไม่ได้ยินเสียงใด ๆ จากเสิ่นเพียนจือเลย
เหอเสี่ยวเทียนแง้มตาข้างหนึ่งขึ้น
ตอนนี้เขาถูกเจ้าหน้าที่ส่งเข้าไปในเครื่องสแกนแล้ว
เขาค่อนข้างหงุดหงิด
เมื่อกี้มามี๊เห็นหน้าเขาหรือเปล่านะ
การตรวจใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที
ตอนที่เหอเสี่ยวเทียนออกมาจากเครื่องตรวจ ในห้องตรวจนั้น เสิ่นเพียนจือไม่อยู่ในห้องแล้ว เหอลี่ฉุนก็หายไปเช่นกัน
เขาขมวดคิ้ว หงุดหงิดเป็นพิเศษ
เมื่อกี้เขารวบรวมความกล้าอย่างมากจริง ๆ ถึงได้ถอดหน้ากากออก
มามี๊หายไปไหนนะ
เขาหันไปทำมือสื่อสารกับเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่อยู่ข้าง ๆ: "มามี๊ของผมไปไหนครับ"
เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์มองหน้ากัน: "เด็กคนนี้กำลังสื่ออะไรอยู่ พวกคุณดูออกไหม"
"ดูไม่ออก ฉันก็ไม่เคยเรียนภาษามือ"
"หนูน้อย หนูกำลังถามว่าคุณพ่อไปไหนใช่ไหม" พยาบาลสาวคนหนึ่งที่เคยเรียนจิตวิทยาเดินเข้ามา ลูบหลังเสี่ยวเทียนอย่างปลอบโยน "คุณเหอเมื่อกี้ออกไปกับคุณหมอแล้ว หนูรออยู่ที่นี่อย่างอดทนก่อนนะ โอเคไหม"
เหอเสี่ยวเทียนแม้จะผิดหวัง แต่ก็ยังคงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เป็นอย่างที่คิด เหอลี่ฉุนกลับมาในไม่ช้า
แต่เขากลับไม่เห็นเสิ่นเพียนจือกลับมาด้วย
เหอเสี่ยวเทียนขมวดคิ้ว ใช้ภาษามือถามเหอลี่ฉุน: "พ่อครับ ทำไมพ่อกลับมาคนเดียวล่ะ"
"หนูกำลังถามถึงศาสตราจารย์เสิ่นอยู่ใช่ไหม" เหอลี่ฉุนย่อตัวลง ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าที่ยับของเสี่ยวเทียน "เธออยู่ห้องข้าง ๆ กำลังดูผลตรวจของหนูอยู่ เดี๋ยวก็มา"