เสิ่นหน่วนหน่วนหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างลำพองใจ เตรียมกดโทรหาบริษัทซู
แม้เธอจะไม่มีสิทธิ์ได้เบอร์ส่วนตัวของท่านประธานซู แต่เบอร์ของบริษัทซูก็เปิดเผยต่อสาธารณะมาตลอด
เธอไม่เชื่อหรอกว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ พนักงานบริษัทซูจะไม่กล้าแจ้งท่านประธานซู!
ขณะที่เสิ่นหน่วนหน่วนกำลังจะกดโทรออก
ในห้องทำงาน เสิ่นผิงชวนขมวดคิ้ว เอื้อมมือกดแขนเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนไว้ ขัดจังหวะเธอ: "เดี๋ยวก่อน"
"พ่อ มีอะไรเหรอ?" เสิ่นหน่วนหน่วนชะงักไปชั่วขณะ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย: "พ่อ ท่านคงไม่คิดจะให้หนูปล่อยไอ้เด็กสารเลวนั่นไปหรอกนะ? ถ้าไม่ใช่เพราะมัน พ่อจะต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าพนักงานบริษัทมากมายขนาดนี้เหรอ?"
"ข้าไม่มีทางปล่อยนางไปแน่"
เสิ่นผิงชวนเอามือกลับ ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ เอามือไพล่หลัง มองตึกสูงเสียดฟ้าด้านนอก: "ที่เจ้าบอกว่าตอนนี้นางพักอยู่ที่บ้านท่านประธานซู จริงหรือเปล่า?"
"พ่อ หนูนึกว่าท่านจะพูดอะไรเสียอีก จริงสิ คนที่หนูส่งไปเห็นกับตาต่างหาก!" เสิ่นหน่วนหน่วนถอนหายใจโล่งอก เดินเข้ามาหาเสิ่นผิงชวน: "พ่อ ท่านยังรออะไรอีก โทรหาท่านประธานซูเดี๋ยวนี้เลย แค่ท่านประธานซูทิ้งนาง ดูซิว่านางจะเล่นแง่อะไรได้อีก!"
เสิ่นผิงชวนหันหลังให้เสิ่นหน่วนหน่วน หรี่ตามองตะวันยามอัสดงตรงหน้า: "ไม่! เรายังทำแบบนั้นไม่ได้ในตอนนี้!"
เสิ่นหน่วนหน่วนไม่พอใจ เตรียมจะระเบิดอารมณ์
เสิ่นผิงชวนหันกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจัดจ้าน: "ในเมื่อเสิ่นเพียนจือเป็นผู้หญิงของท่านประธานซูแล้ว เราก็ให้มันสร้างมูลค่าให้เราได้มากกว่านี้! รอให้ใช้ประโยชน์หมดแล้ว ค่อยบอกความจริงกับท่านประธานซูก็ไม่สาย!"