เสี่ยวเทียนซวนเซผลักมือคนรับใช้ออก สายตาพร่ามัววิ่งไปทางเสิ่นเพียนจือ
แต่
ยังไม่ทันก้าวเข้าไปกอดเสิ่นเพียนจือ
เหอลี่ฉุนก็เดินออกมาจากห้องครัว
แล้ว
ตัวน้อยทั้งร่างก็ถูกเหอลี่ฉุนอุ้มขึ้นมา
เหอลี่ฉุนยื่นมือไปแตะหน้าผากของเสี่ยวเทียนที่ไข้ลดลงมากแล้ว แต่ก็ยังอุ่น ๆ อยู่
“แม่นม พาคุณหนูน้อยขึ้นห้อง” เหอลี่ฉุนขมวดคิ้ว ส่งลูกชายคืนให้แม่นม “ดูแลคุณหนูน้อยให้ดี ห้ามให้วิ่งซนอีก เข้าใจไหม”
“ค่ะ ๆ คุณเหอ ดิฉันจะอุ้มคุณหนูน้อยกลับชั้นบนเดี๋ยวนี้!”
แม่นมพยักหน้าหงึก ๆ กลัวเหอลี่ฉุนจะโมโห ไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาที อุ้มคุณหนูน้อยกลับขึ้นชั้นบนอย่างรวดเร็ว
ตลอดเวลา
เสิ่นเพียนจือไม่หันกลับมามองเลย
แค่เธอยอมหันมา ก็จะเห็นใบหน้าของเสี่ยวเทียนที่เหมือนกับเสิ่นเสี่ยวหานราวพิมพ์เดียวกัน
เสี่ยวเทียนตาแดงก่ำ จ้องมองแผ่นหลังของเสิ่นเพียนจือ
เขาดิ้นรนอยู่ในอ้อมกอดแม่นม พยายามเรียกร้องความสนใจจากเสิ่นเพียนจือ
น่าเสียดายที่เขาพูดไม่ได้ ไม่มีทางเรียกเธอว่าหม่ามี๊ได้เลย
กระทั่งแผ่นหลังของเสิ่นเพียนจือหายลับไปจากสายตา เสี่ยวเทียนก็เลิกดิ้นรนโดยสิ้นเชิง แต่น้ำตากลับอาบเต็มใบหน้าน้อย ๆ ของเขาไปตั้งนานแล้ว
แม่นมตกใจรีบเช็ดรอยน้ำตาบนหน้าเสี่ยวเทียน “คุณหนูน้อย เป็นอะไรไปคะ อย่าทำให้ดิฉันตกใจสิ ถ้าคุณเหอเห็นแล้วเข้าใจผิดจะแย่เอานะ!”
แม่นมปลอบให้เสี่ยวเทียนกลับไปนอนบนเตียง