เสิ่นเสี่ยวหานลังเล
จะบอกว่าไม่ใจเต้นก็คงโกหก
พ่อที่ไม่ได้เจอหน้ามาสี่ปีอยู่ตรงหน้า แค่เขายอมตอบตกลง เขาก็จะได้ใช้ชื่อเหอเสี่ยวเทียนอยู่ข้างกายพ่อทันที
เขาจะได้เรียกพ่อว่า 'พ่อ' อย่างเปิดเผย
ตอนที่เสิ่นเสี่ยวหานยังลังเล เหอเสี่ยวเทียนก็พิมพ์ข้อความเสริมในแท็บเล็ตอีกประโยค: "ไม่ต้องห่วง แค่วันเดียวก็พอ ฉันจะคืนแม่ให้แกแน่นอน"
เสิ่นเสี่ยวหานส่ายหัว: "ฉันไม่ได้กลัวแกแย่งแม่ไป แต่ถ้าเราสลับตัวกัน แม่ต้องจับได้แน่ แม่ต่อต้านเรื่องพ่อมาตลอด ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา แต่ฉันไม่อยากให้แม่ไม่มีความสุขแม้แต่นิดเดียว"
เขากลัวว่าแม่จะรู้ว่าเขาแอบมาหาพ่อ แล้วแม่จะไม่พอใจ
แล้วก็กลัวด้วยว่า ถ้าได้อยู่กับพ่อแล้วจะไม่อยากจากไป
พอได้ยินเสิ่นเสี่ยวหานพูดแบบนี้ เหอเสี่ยวเทียนก็พยักหน้าอย่างผิดหวังนิด ๆ แล้วพิมพ์ข้อความใหม่ในแท็บเล็ต: "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"
ในหมู่เด็กน้อยสามคน ช่วงหนึ่งตกอยู่ในความเงียบ
เสิ่นเสี่ยวเหนียนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา สองมือเล็กๆ เท้าคางกลมปุ๊กของตัวเอง ทำหน้าหมองนิด ๆ: "เฮ้อ~ งั้นเราจะทำยังไงต่อดีล่ะ หนูอยากให้พ่อกับแม่ได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ นะ แบบนี้เราก็จะเป็นครอบครัวห้าคนไง"
เสิ่นเสี่ยวหานเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจ้องเหอเสี่ยวเทียน: "ถ้า... ตอนนั้นพ่อเป็นคนทำผิด เลยทำให้แม่จากไป แกยอมมากับพวกเรา แล้วจากที่นี่ไปด้วยกันไหม"
เขาเตรียมใจไว้กับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดแล้ว