"ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรือไง?"
เหอลี่ฉุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาจ้องมองบอดี้การ์ดสองคนที่กำลังยืนเหม่อลอยอย่างมีความหมาย: "ฉันไม่ว่าอะไรถ้าพวกนายจะไปรายงานศาสตราจารย์เสิ่นสักที"
พูดพลาง เหอลี่ฉุนก็ยื่นมือไปลูบหัวเสี่ยวเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ท่าทางหม่นหมอง: "ถึงเธอจะไม่ยอมเจอฉัน แต่ก็คงไม่ถึงกับไม่ยอมเจอลูกหรอกนะ"
จ้าวหลิงเฟย: "???"
บอดี้การ์ด: "?"
ในวินาทีนั้น
อากาศเหมือนจะหยุดนิ่ง
โดยเฉพาะจ้าวหลิงเฟย ในใจมีม้าพันตัววิ่งทะยานไปมาแล้ว
เขาแค่ไม่ได้อยู่ข้างๆ ท่านเหอแค่ครึ่งเดือน
ครึ่งเดือนนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ท่านเหอตอนนี้ดูเหมือนสามีที่ถูกภรรยานอกใจทิ้ง อุ้มลูกมาขอที่พึ่งพิงยังไงยังงั้น
เขาอยากจะพูดมากว่า ท่านเหอ เมื่อก่อนท่านไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย!
บอดี้การ์ดสองคนนิ่งเงียบไปสองสามวินาที แล้วก็ยิ่งนิ่งเมื่อมองดูเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ เหอลี่ฉุน
เพราะว่า
คิ้วตาของเด็กน้อยคนนี้ ดูเหมือนคุณหนูเสิ่นมากจริงๆ
ดังนั้น
ผู้ชายคนนี้จริงๆ แล้วเป็นหนุ่มที่คุณหนูเสิ่นเลี้ยงไว้ แล้วโดนคุณหนูเสิ่นเตะทิ้ง ตอนนี้ก็อุ้มลูกมาขอให้เธอให้อภัยงั้นเหรอ???
ไม่แปลกที่บอดี้การ์ดสองคนจะคิดแบบนั้น
เพราะรูปร่างหน้าตาของเหอลี่ฉุนโดดเด่นเกินไป จะถูกคุณหนูเสิ่นที่แม้แต่ท่านประธานซูยังต้องเรียกพี่ใหญ่หมายตาไว้ก็ไม่แปลก
ในเวลานี้
บอดี้การ์ดสองคนเริ่มรู้สึกเห็นใจเหอลี่ฉุนขึ้นมาทันใด พวกเขามองหน้ากัน เพราะเรื่องมันเกี่ยวกับลูกของคุณหนูเสิ่น พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรเกินเหตุ
บอดี้การ์ดคนหนึ่งมองเหอลี่ฉุนด้วยสายตาเห็นใจ พูดอย่างซับซ้อน: "นายรออยู่ตรงนี้ แล้วฉันจะขึ้นไปรายงาน"
"ถ้าที่นายพูดมาเป็นเรื่องโกหก งั้นก็อย่าหาว่าเราไม่เกรงใจ"
พูดจบ
บอดี้การ์ดสองคนปรึกษากันสั้นๆ แล้วหนึ่งในนั้นก็รีบเข้าไปในสถานพักฟื้นเพื่อไปรายงานเสิ่นเพียนจือ
หน้าประตูสถานพักฟื้น
เหอลี่ฉุนยืนนิ่งอยู่กับที่สีหน้าไม่เปลี่ยน เงยหน้ามองเสี่ยวเทียนแล้วพูดเสียงนุ่มนวล: "อีกเดี๋ยวก็ได้เจอคุณหนูเสิ่นแล้ว อย่าทำให้คุณหนูเสิ่นเสียใจล่ะ เข้าใจไหม"
เหอเสี่ยวเทียนแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ยังพยักหน้าอย่างตั้งใจ