เชินเปียนจือซึ่งจ้องมองข้อมูลในคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมา
เสิ่นเพียนจือที่ก้มหน้ามองข้อมูลในคอมพิวเตอร์ตลอดก็เงยหน้าขึ้นมาในที่สุด
มองเด็กสามคนที่โผล่มาตรงประตู นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้น “พี่ศิษย์ ขอแนะนำให้รู้จักหน่อย คนนี้ คือเสี่ยวหาน เสิ่นเสี่ยวหาน”
มองเด็กน้อยสามคนที่ปรากฏตัวตรงประตู เธอเม้มปากแล้วเงยหน้าพูดว่า “พี่ศิษย์ แนะนำให้รู้จักนะ นี่เสี่ยวหาน เสิ่นเสี่ยวหาน”
เสิ่น เสี่ยวฮาน?!
เสิ่นเสี่ยวหาน?!
เซี่ยเฟ่ยขยี้ตาอย่างแรงอีกครั้ง
เซี่ยเฟ่ยขยี้ตาอย่างแรงอีกครั้ง
แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็รู้สึกว่าเสิ่นเสี่ยวฮั่นหน้าตาเหมือนเหอเสี่ยวเทียนแทบจะเหมือนกันเป๊ะ!
แต่มองยังไงเขาก็รู้สึกว่า เด็กเสิ่นเสี่ยวหานนี่หน้าเหมือนเหอเสี่ยวเทียนมากเลยนะ?!
ไม่ทันที่เซี่ยเฟ่ยจะเอ่ยปากถาม เสิ่นเสี่ยวเหนียนก็ยิ้มร่าคว้ามือของเซี่ยเฟ่ยเอาไว้แล้ว “คุณอาหน้าตาดี เสี่ยวเหนียนอยากกินหม้อไฟ! ไปกันเถอะ เดี๋ยวเสี่ยวเหนียนยังต้องห่อกลับมาให้คุณแม่ด้วยนะ!”
ยังไม่ทันที่เซี่ยเฟ่ยจะทันเอ่ยปากถาม เสิ่นเสี่ยวเหนียนก็ยิ้มแฉ่งดึงมือเซี่ยเฟ่ยไว้ “ลุงคนสวย เสี่ยวเหนียนอยากกินหม้อไฟ! ไปกันเถอะ เดี๋ยวเสี่ยวเหนียนต้องเอาของกินกลับมาให้แม่ด้วยนะ!”
เมื่อจ้องมองรอยยิ้มของเด็กหญิงตัวน้อย เซี่ยเฟ่ยก็หวนนึกถึงเหตุการณ์ร้ายๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ และอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เขาฝืนหัวเราะและพยายามปัดมือของเด็กหญิงออกไป
จ้องรอยยิ้มของเด็กน้อย เซี่ยเฟ่ยนึกถึงเรื่องซวยที่เกิดขึ้นเมื่อวานจนอดขนลุกไม่ได้ เขายิ้มแห้งๆ พยายามจะผลักมือเด็กน้อยออก
เสี่ยวเหนียนกลับกำมือแน่นขึ้นกว่าเดิม “ไปเถอะ ไปเถอะ! เสี่ยวเหนียนหิวจะแย่แล้วนะ!”
เสี่ยวเหนียนกลับจับมือแน่นกว่าเดิม “ไปเร็วไปเร็ว! เสี่ยวเหนียนหิวแล้วนะคะ!”
เมื่อเซี่ยเฟ่ยปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็นั่งอยู่ในร้านหม้อไฟใกล้ๆ กับลูกๆ ทั้งสามคนแล้ว
ตอนเซี่ยเฟ่ยปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็พาเด็กสามคนนั่งอยู่ในร้านหม้อไฟแถวนี้แล้ว
เขามองเด็กชายตัวเล็กสองคนตรงหน้าอย่างพิจารณาถี่ถ้วน
เขาพิจารณาเด็กชายสองคนตรงหน้าอย่างละเอียด
ในที่สุดก็มีการสรุปผล
สุดท้ายก็ได้ข้อสรุป