“ได้ยินว่า วันนี้พวกศาสตราจารย์ที่ฟังปาฐกถาของศาสตราจารย์เสิ่นกันมา ล้วนลงนามในข้อตกลงรักษาความลับกันหมดเลย! เนื้อหาอะไรน่ะ ถึงต้องเซ็นสัญญาลับขนาดนั้น?”
“ไม่รู้สิ อย่างฉันนะไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าต้องเซ็นสัญญาลับก่อนถึงจะฟังเลคเชอร์ได้”
“เป็นไปได้ไหมว่า เนื้อหาที่ศาสตราจารย์เสิ่นบรรยายวันนี้ มันเกี่ยวกับข้อมูลระดับความลับสูงน่ะ?”
“ความลับสูง?”
“ใช่! อย่างเช่น...ศาสตร์บางแขนงที่คนธรรมดาอย่างเราไม่มีโอกาสเข้าถึง...”
ศูนย์รวมความคิดเห็นในมหาวิทยาลัยเยี่ยนจิงกำลังร้อนระอุ
จู่ ๆ กระทู้ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับศาสตราจารย์เสิ่นก็ถูกลบหายเกลี้ยง!
พอพวกเขาจะโพสต์เนื้อหาใหม่
ถึงได้ตะลึงงันเมื่อพบว่า เนื้อหาเกี่ยวกับศาสตราจารย์เสิ่นถูกแบนเป็นคำต้องห้าม ไม่อนุญาตให้โพสต์บนศูนย์รวมความคิดเห็นของมหาวิทยาลัยอีกต่อไป!
ไม่นานถัดมา
นักศึกษาทุกคนได้รับข้อความล่าสุดจากอาจารย์ที่ปรึกษา
เนื้อหาการบรรยายของศาสตราจารย์เสิ่นในเย็นวันนี้ ห้ามผู้ใดพูดถึงอีก!
หากฝ่าฝืน จะถูกตัดคะแนนความประพฤติ!
หากมีการพูดเกินจริงหรือปล่อยข่าวลือ จะถูกไล่ออกทันที!
นี่คือการปิดปากเงียบกันอย่างจริงจัง!
หลังจากที่ประกาศนี้ถูกแจกแจงออกไป
เหล่านักศึกษาที่เห็นข้อความจากอาจารย์ที่ปรึกษาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
พวกเขา...เห็นอะไรกันแน่?
ในเวลาเดียวกัน
มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิง ภายในสำนักงานแห่งหนึ่งของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์
เหล่าศาสตราจารย์กลุ่มหนึ่งจากคณะคอมพิวเตอร์กำลังจับตาดูเนื้อหาบนศูนย์รวมความคิดเห็นด้วยตัวเอง และคอยลบกระทู้กับรีบแบนทีละกระทู้
เมื่อแน่ใจแล้วว่าบนศูนย์รวมความคิดเห็นไม่มีกระทู้ที่เกี่ยวข้องกับศาสตราจารย์เสิ่นหลงเหลืออยู่เลย
ศาสตราจารย์หลายคนถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
แล้วรีบรายงานความคืบหน้าที่ตนทำเสร็จสิ้นให้กับอธิการบดี
ในระหว่างที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิงกำลังปิดปากเงียบกันถ้วนหน้า
บนโลกออนไลน์ ข่าวที่ว่าบรรดาผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงคณิตศาสตร์ต่างพากันมาสมัครงานที่มหาวิทยาลัยชิงเป่ยกับมหาวิทยาลัยเยี่ยนจิงตลอดสองวันนี้ กลายเป็นข่าวโด่งดังไปทั่วทุกมหาวิทยาลัยของแคว้นเซี่ยแล้ว
นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยธรรมดาหลายคนพากันมาคอมเมนต์อิจฉาบนโลกออนไลน์