จินป้าเทียนจ้องไปทางช่องพิเศษ แล้วอดพึมพำเบาๆ ไม่ได้ว่า "มีแต่เจ๊ของผมคนเดียวแหละ ที่คู่ควรกับยอดชายอย่างเฮ่อซ่วยได้"
ตั้งแต่คราวก่อนที่เสิ่นเพียนจือลงมือรักษาอาการบาดเจ็บให้เขาอย่างลวกๆ จินป้าเทียนก็รู้สึกเคารพเลื่อมใสเสิ่นเพียนจือแบบแปลกๆ
ก็แหงล่ะ
บาดแผลของเขา ไม่ใช่ว่าไม่เคยไปหาหมอ
แต่น่าเสียดาย ผลวินิจฉัยของหมอทุกคนเหมือนกันหมด บอกร่างกายเขาปกติดี ไม่มีปัญหาอะไร
มีแต่จินป้าเทียนเองที่รู้ว่าเส้นลมปราณเขาบาดเจ็บ และไม่อาจฟื้นพลังถึงขีดสุดได้อีกแล้ว
การลงมือของเสิ่นเพียนจือทำให้เขารู้ด้วยความยินดีว่า โรคที่เป็นมาตลอดนั้นหายสนิทแล้ว พลังที่เขาเคยภูมิใจที่สุดในอดีตก็กลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ทั้งหมดตามมาด้วย!
ตอนนี้ หมัดเดียวของเขา ต่อยวัวตายได้หนึ่งตัว!
พูดได้ว่า ตอนนี้ เสิ่นเพียนจือคือไอดอลของเขา
ใครกล้าพูดถึงไอดอลเขาไม่ดีสักคำ ก็คือศัตรูของจินป้าเทียน!
พูดจบ จินป้าเทียนก็หันไป เหลือบมองลูกน้องข้างหลังหลายคน "คราวหน้าเจอเจ๊ของฉัน ก็เหมือนเจอฉัน ปฏิบัติเหมือนกัน เข้าใจไหม!"
ลูกน้องหลายคนยิ้มขืนๆ รีบพยักหน้า ภายใต้อำนาจเถื่อนของจินป้าเทียน พวกเขาจะกล้าปฏิเสธได้ยังไง
อีกด้านหนึ่ง
ตอนที่ร่างของเหอลี่ฉุนปรากฏตัวในลานจอดรถใต้ดิน
มือถือเขาก็ดังขึ้น
เป็นโทรศัพท์จากท่านเซิ่ง
ฝีเท้าของเหอลี่ฉุนหยุดไปเล็กน้อย ตอนกำลังลังเลว่าจะไม่รับดีไหม สุดท้ายก็เลือกกดรับ "อาจารย์ มีอะไรอีกหรือครับ"
ปลายสาย
ไม่รู้ว่าท่านเซิ่งพูดอะไร
หลังจากเหอลี่ฉุนวางสาย สีหน้าก็กลับมาสงบนิ่งแล้ว เขาเลื่อนหน้าจอ แล้วกดโทรหาเสิ่นเพียนจืออีกครั้ง
เมืองหลวง
วิลล่าจื่อถานกง
หลังจากเสิ่นเพียนจือวางสาย ก็พาเด็กน้อยสามคนไปกินข้าวก่อน
ตลอดเวลา มีเพียงเสี่ยวเหนียนที่บ่นไปคำหนึ่งว่า ทำไมพ่อไม่กลับมากินข้าวกับพวกเขา
ไม่นาน เสียงบ่นของเสี่ยวเหนียนก็มลายหายไปต่อหน้าอาหาร
หลังจากพาเด็กน้อยสามคนกินข้าวเย็นเสร็จ เสิ่นเพียนจือก็ให้คุณหลี่พาพวกเขาขึ้นไปล้างหน้าเข้านอน
ส่วนตัวเองกลับเข้าห้อง ไปคำนวณสูตรข้อนั้นที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิงแก้ไม่เสร็จต่อไป
พอตั้งใจทำอะไร
เสิ่นเพียนจือก็ลืมเวลาไปเลย
ขนาดมือถือข้างโต๊ะ มีข้อความจากเหอลี่ฉุนส่งมา เธอก็ไม่ได้สนใจ