“พี่สวี่ คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่”
“เด็กสาวอายุยี่สิบต้น ๆ ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย จะแก้โจทย์ยากระดับนี้ออกได้ยังไง.......”
หลังจากคำพูดนี้จบลง
ภายในห้องเงียบกริบ
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่สวี่หล่าว รอให้เขาเอ่ยปากบอกว่าเมื่อกี้แค่ล้อเล่น
แต่ทว่า
ทุกคนไม่ทันได้ฟังคำชี้แจงจากสวี่หล่าว
สวี่หล่าวส่ายหน้า พลางถอนหายใจอย่างสุดซึ้ง “ฉันก็อยากให้มันเป็นเรื่องล้อเล่นนะ แต่ฉันต้องยอมรับว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า คนเก่งกว่าก็มีอีกมาก”
เมื่อนึกถึงทุกอย่างที่เห็นที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิงในวันนี้
แววตาของสวี่หล่าวก็สดใสและเปี่ยมไปด้วยความคลั่งไคล้ “ศาสตราจารย์เซินคนนี้ เป็นบุคลากรที่หายากจริง ๆ!”
เงียบ
เงียบสนิทราวกับตาย
ภายในห้อง นอกจากสวี่หล่าวแล้ว บรรดาชายชราคนอื่น ๆ พากันเงียบกริบ
เด็กสาวที่เพิ่งอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ จะแก้สมการระดับนี้ได้จริงหรือ......
เพราะไม่ได้เห็นกับตาน่ะสิ
ถึงตอนนี้สวี่เจี้ยนกั๋วจะยอมรับต่อหน้าพวกเขาแล้ว ก็ยังนึกภาพไม่ออกอยู่ดี
ท่ามกลางความเงียบ
มีคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “พี่สวี่ ฉันไม่ได้ไม่เชื่อคุณหรอกนะ แต่ตั้งแต่บ่ายวันนี้จนถึงตอนนี้ คุณออกจากหน่วยไปรวมแล้วกว่าสิบชั่วโมง เด็กสาวยี่สิบต้นคนนั้น คงไม่ได้ใช้เวลาแค่บ่ายเดียวแล้วแก้สมการข้อนี้เสร็จหรอกใช่ไหม”
ชายชราหลายคนที่เหลือก็รู้สึกถึงความผิดปกติเช่นกัน
“ใช่ พี่สวี่ พวกเราอายุมากแล้ว ล้อเล่นไม่ไหวนะ เด็กสาวอายุยี่สิบกว่า ถึงจะแก้สมการระดับนี้ได้ก็ต้องใช้เวลาสิ”
“หรือคุณจะบอกเรา ว่าเธอใช้แค่บ่ายเดียวก็แก้เสร็จ ไม่เชื่อ”
“ฉันก็ไม่เชื่อ”
ได้ยินคำพูดเหล่านี้
สวี่เจี้ยนกั๋วหัวเราะออกมาแล้ว ดูเหมือนจะนึกถึงภาพตอนบ่ายนี้ที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิง ตอนที่หวังเยี่ยนซู นักศึกษาของตัวเองชื่นชมศาสตราจารย์เซิน
เพราะตอนนั้นเขาเองก็ไม่เชื่อว่าเด็กสาวอายุยี่สิบต้นจะเก่งขนาดไหนได้
ถึงขั้นที่ว่า
ในห้องเรียนตอนนั้น
พอได้ยิน ‘คำพูดโอหัง’ ของศาสตราจารย์เซินที่บอกว่าให้ถามอะไรก็ได้ตามสบาย เธอจะตอบให้ทีละข้อ
เขาแทบจะสะบัดแขนเสื้อเดินออกไปทันที
ยังดีที่ไม่ได้เดินออกไป
ถึงได้เห็นกับตาว่าศาสตราจารย์เซินตอบคำถามทุกคนอย่างสุขุม
ถ้าตอนนั้นเขาสะบัดหน้าเดินออกไป