"เมื่อกี้... แกพูดว่าอะไรนะ?"
เหอลี่ฉุนยืนอยู่กับที่ สายตาจับจ้องไปที่เสี่ยวเทียนที่เพิ่งฟื้น
คนที่ใครๆ ก็รู้จักในภาพลักษณ์หน้าเย็นชา คราวนี้กลับมีน้ำตาคลอขอบตา
ภายในห้องนอน
คนใช้ต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ: "ดีจังเลย! คุณหนูน้อยพูดได้แล้ว! เยี่ยมจริงๆ!"
"ยินดีด้วยค่ะ คุณเหอ!"
"ยินดีด้วยครับ คุณเหอ!!"
ท่ามกลางเสียงแสดงความยินดี สายตาของเหอลี่ฉุนยังคงไม่ละไปจากเสี่ยวเทียน เขาค่อยๆ ย่อตัวลง ยื่นมือไปหาลูกชาย: "มานี่ ให้พ่อดูหน่อย"
เสี่ยวเทียนเองก็ทำหน้าตกตะลึง เขาก้มมองมือกับตัวเอง
เมื่อกี้... เขาพูดออกไปจริงๆ งั้นเหรอ?
เสี่ยวเทียนอ้าปาก พยายามจะเอ่ยเรียกเหอลี่ฉุนว่าพ่ออีกสักครั้ง
แต่ว่า
คราวนี้เส้นเสียงเขากลับไร้เสียงใดเล็ดลอดออกมา
เหอเสี่ยวเทียนเริ่มร้อนใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามจะพูดอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สำเร็จ
เหอลี่ฉุนทำสีหน้าดุดันขึ้น หันไปบอกคนใช้ด้านข้าง: "ไปพาเซี่ยเฟ่ยมา"
"ครับ คุณเหอ"
ไม่กี่นาทีต่อมา
เซี่ยเฟ่ยถูกมัดตราสังเข้ามาในห้องนอน
"เหอลี่ฉุน นายจะเกินไปแล้วนะ! ตอนนี้เราไม่ได้ร่วมงานกันแล้ว! ฉันจะไม่รักษาคนในครอบครัวนายเด็ดขาด!"
เซี่ยเฟ่ยทิ้งตัวนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น ยังไงก็ไม่ยอมลุกขึ้น
หลานชายของศิษย์น้องเล็กตัวเอง โดนเหอลี่ฉุนจับไปทดลองหนักขนาดนั้น ถ้าเขายังช่วยคนอัปลักษณ์อย่างนี้รักษาโรคอีก ก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์
เซี่ยเฟ่ยทำหน้าเย็นชา จ้องเหอลี่ฉุนเขม็ง: "แกมันคนสันดานนี้ สมควรนักที่จะไร้ลูกสืบสกุล! สี่ปีก่อนฉันตาบอดถึงยอมรักษาลูกชายแก ตอนนี้ฝันไปเถอะ!"
สีหน้าของเหอลี่ฉุนเองก็ดิ่งลง เขาจ้องเซี่ยเฟ่ยด้วยสายตาวาววับ: "อย่าลืมฐานะตัวเอง นายไม่มีสิทธิ์เลือก"
"ไม่มีสิทธิ์เลือก? หึ แกนี่มันเก่งนักนะ เก่งจริงจะมาง้อฉันทำไม หมอทั้งโลกเยอะแยะ แกไปหาที่อื่นก็ได้นิ" เซี่ยเฟ่ยหัวร่อด้วยความโมโห เขาเกลียดที่สุดเวลาใครมาข่มขู่ โดยเฉพาะน้ำเสียงจองหองเช่นนี้
นั่งพื้นดูยังไม่สาแก่ใจ เซี่ยเฟ่ยจึงล้มตัวลงนอนแผ่กับพื้นไปเลย: "อยากรู้เหมือนกันว่าแกจะทำฉันได้ยังไง ต่อให้วันนี้ฆ่าฉัน ฉันก็ไม่รักษาคนตระกูลเหอให้แกหรอก"
สีหน้าของเหอลี่ฉุนคล้ำจนแทบจะหยดน้ำหมึก