หน้าโรงพยาบาลพักฟื้น
รถหยุดแล้ว
บนที่นั่งคนขับ จ้าวอวิ๋นเจ๋อเหลือบมองกระจกมองหลัง "ท่านเหอ ถึงแล้วครับ"
"อืม"
เหอลี่ฉุนหน้าบึ้ง จ้องมองอาคารนอกหน้าต่างรถ สีหน้าหมองคล้ำราวกับจะหยดน้ำได้
หลังจากเขานิ่งเงียบไปสองสามวินาที
เขาถึงลุกขึ้น เตรียมลงจากรถ
ในเวลาเดียวกัน
บนถนนลาดยางเส้นเดียวที่เชื่อมลงจากเขา มีรถตู้รับส่งหลายคันแล่นขึ้นมาแล้ว
เหอลี่ฉุนสีหน้าเย็นชา ชายตามองรถที่แล่นขึ้นมาด้านหลัง เม้มปากพูด "พวกนั้น ฝากนายจัดการ"
คำพูดนี้ พูดกับจ้าวอวิ๋นเจ๋อ
จ้าวอวิ๋นเจ๋อพยักหน้า "ครับ"
ตอนที่เหอลี่ฉุนเปิดประตูรถ จ้าวอวิ๋นเจ๋อก็เปิดประตูรถทันที
เพียงแต่ ทิศทางของทั้งสองคนไม่เหมือนกัน
จุดหมายของเหอลี่ฉุนคือโรงพยาบาลพักฟื้น
ส่วนเป้าหมายของจ้าวอวิ๋นเจ๋อคือรถเก๋งสองสามคันที่แล่นเข้ามาในสายตา
จ้าวอวิ๋นเจ๋อหน้าตึง ก้าวเท้าเข้าไป ขวางรถสองสามคันนั้นไว้ระหว่างเขากับเหอลี่ฉุน
ในเวลาเดียวกัน
ฝีเท้าของเหอลี่ฉุนก็ก้าวยาวๆ เข้าประตูโรงพยาบาลพักฟื้นแล้ว
หน้าประตูโรงพยาบาลพักฟื้นก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่
นับตั้งแต่ที่ขึ้นมาจากตีนเขา รปภ. ที่เห็นมีไม่น้อยเลย ซูหลงนั่นก็ใส่ใจดีเหมือนกัน
เหอลี่ฉุนเม้มปาก ชายตาไปที่ รปภ. ที่เดินเข้ามาพยายามขวางทางเขา "ออกไป"
แค่สองคำ ก็ทำให้ รปภ. สองคนที่เดินเข้ามาถึงกับตะลึง
รปภ. สองคนยืนนิ่ง สายตาจ้องมองเหอลี่ฉุนอย่างระแวดระวัง "ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากท่านประธานซูของเรา ใครก็เข้าไม่ได้ เชิญออกไปเถอะครับ"
รปภ. พูดจาสุภาพระมัดระวังมาก
แม้แต่คนโง่ก็ดูออกว่าฐานะของเหอลี่ฉุนไม่ธรรมดา คนระดับนี้ ไม่ใช่ลูกจ้างของบริษัทซูอย่างพวกเขาสองคนจะล่วงเกินได้
หลังจาก รปภ. พูดจบ
ฝีเท้าของเหอลี่ฉุนกลับหยุดลง เขาเงยหน้า มองตรงไปที่ รปภ. สองคน "พวกนายสองคน เงินเดือนเท่าไหร่?"
รปภ. สองคน "???"
"นี่สองหมื่น พวกนายสองคนคนละหมื่น" เหอลี่ฉุนหยิบเงินสองปึกออกมาจากกระเป๋าสตางค์ ยื่นให้ตรงๆ สีหน้าเรียบเฉย "จากนี้ไป ถ้าพวกนายเต็มใจ ก็มาทำงานที่บริษัทเหอซื่อได้ เงินเดือนเดือนละสองหมื่น"
"ขอบคุณครับคุณชาย!"