หาวเหวินเหวินหันไปมองปั๋วเย่ แววตาเต็มไปด้วยคำถามอย่างชัดเจน
ปั๋วเย่วางกุญแจรถไฟฟ้าลงบนตู้รองเท้า สีหน้าเรียบเฉย “วันนี้กั่นกั่นถูกคนสะกดรอยตาม ถึงขั้นตามไปถึงสถานีตำรวจ นางอยู่คนเดียวไม่ปลอดภัย ข้าก็เลยคิดว่าจะให้นางพักอยู่ที่นี่ไปก่อนสักสองวัน”
“พักอยู่สองวัน?” หาวเหวินเหวินวางชามลงบนโต๊ะอย่างแรง น้ำซุปเกี๊ยวกระเด็นออกมาสองสามหยด “ปั๋วเย่ บ้านเรามีแค่ห้องเดียวกับเตียงหนึ่งหลัง แล้วเจ้าจะให้นางนอนที่ไหน? นอนกับพื้นหรือ?”
ปั๋วเย่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ยังไม่ทันคิดว่าจะตอบอย่างไร หาวเหวินเหวินก็รัวคำพูดใส่เขาเป็นชุด “อีกอย่าง เจ้ากับนางเป็นอะไรกัน ถึงได้พาเข้าบ้านตามใจชอบ?”
สีหน้าของปั๋วเย่เริ่มไม่สบอารมณ์ “เหวินเหวิน กั่นกั่นตกอยู่ในอันตราย ข้าจะปล่อยไว้เฉย ๆ ได้อย่างไร? แค่สองวัน เบียดกันหน่อยก็ผ่านไปแล้ว”
“เบียดกันหน่อย? เบียดอย่างไร? เจ้าจะเบียดกับนาง หรือให้ข้าหาที่ให้นาง?” หาวเหวินเหวินยิ่งพูดยิ่งเกรี้ยวกราด ไม่ไว้หน้าปั๋วเย่แม้แต่น้อย
เซี่ยงั่นยืนอยู่ตรงประตู ฟังทั้งสองเถียงกันคนละคำสองคำ สีหน้าก็ยิ่งกระอักกระอ่วนขึ้นเรื่อย ๆ
นางก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว เอ่ยเสียงแผ่วด้วยความน้อยใจและระมัดระวัง “ปั๋วเย่ หรือข้ากลับไปดีกว่า จะได้ไม่รบกวนพวกเจ้า ข้ากลับไปล็อกประตูให้เรียบร้อย น่าจะไม่เป็นไรหรอก”