หลังปั๋วเย่เข้ารับช่วงดูแลกิจการทั้งหมดของบริษัท เขาจึงได้รู้ว่าในวันที่ปั๋วเฉินจากไป อีกฝ่ายได้พาบุคลากรหัวกะทิด้านเทคนิคไปด้วยเกือบทั้งทีม
ปั๋วเย่ยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองคนในชุดทำงานสิบกว่าคนด้านล่างทยอยหิ้วกล่องกระดาษขึ้นรถแท็กซี่ ชายที่เดินนำหันกลับมามองตึกครู่หนึ่ง สีหน้าซับซ้อน ราวกับในที่สุดก็ได้ระบายลมหายใจขุ่นมัวที่อัดอั้นมานานออกมา
ปั๋วเย่ไม่ได้ห้าม ตั้งแต่วันที่ความทรงจำกลับคืนมา เขาก็รู้ดีว่าปั๋วเฉินต้องเดินหมากนี้ไม่ช้าก็เร็ว พาคนไปด้วย พาประสบการณ์ในโครงการไปด้วย รายชื่อลูกค้าไปด้วย กระทั่งรหัสโปรแกรมส่วนสำคัญก็ยังเอาไป
นี่เป็นวิธีการที่ปั๋วเฉินใช้มาตลอด ไม่ปะทะกับอีกฝ่ายซึ่งหน้า แต่ตัดรากถอนโคน แล้วรอดูให้ศัตรูเสียกระบวนท่าไปเอง
ผู้ช่วยซุนยืนอยู่ตรงประตู น้ำเสียงแฝงความร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด “ท่านประธานปั๋วครับ อีกฝ่ายเร่งเรื่องสัญญาวัสดุก่อสร้างมาแล้ว ถามว่าเมื่อไรเราจะสรุปแผนทางเทคนิคได้ครับ”
ปั๋วเย่หันกลับมา ตอบเสียงเย็นชา “บอกอีกฝ่ายว่าเราจะส่งมอบตามกำหนดในสัญญา ไม่ช้าแม้แต่วันเดียว”
ผู้ช่วยซุนอ้าปาก คล้ายอยากพูดแต่ก็กลืนคำลงคอ สิ่งที่เขาพูดออกมาไม่ได้คือ ตอนนี้บริษัทหาวิศวกรที่สามารถรับผิดชอบโครงการวัสดุก่อสร้างได้ด้วยตัวเองสักคนยังไม่ครบเลย
ในกลุ่มคนที่จากไป มีสามคนที่ปั๋วเย่เคยสอนงานด้วยตัวเอง ส่วนที่เหลือแม้ไม่ใช่คนสนิท แต่ก็ล้วนเป็นบุคลากรสำคัญ
ก่อนจากไป ปั๋วเฉินเคยขู่หลายคนไว้ว่า “ปั๋วเย่เป็นคนดื้อรั้นเอาแต่ใจ ไม่มีใครทำงานให้ เขาก็ประคองบริษัทต่อไปไม่พ้นสามเดือน ถึงตอนนั้นให้เขามาเชิญพวกเราด้วยตัวเอง แล้วข้าค่อยพิจารณาว่าจะไว้หน้าเขาหรือไม่”