งานหมั้นของปั๋วเย่กับเซี่ยงั่นจัดขึ้นในปราสาทเก่าแก่ที่เป็นส่วนตัวแห่งหนึ่ง งานใหญ่โตอลังการ เชิญคนจากแวดวงธุรกิจมาเกือบครึ่งวงการ ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวด รอบนอกมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยล้อมอยู่สองชั้น ใครที่ไม่มีบัตรเชิญและไม่เกี่ยวข้องจะถูกเชิญออกไปทั้งหมด
เช้าวันแต่งงานตอนแปดโมง ปั๋วเย่กำลังเตรียมตัวขั้นสุดท้ายอยู่ในห้องแต่งหน้า ช่างแต่งหน้าเพิ่งลงรองพื้นให้เขาเสร็จ โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดังขึ้น ผู้จัดการหลินเป็นคนโทรมา
“คุณปั๋ว เกิดเรื่องแล้วครับ”
เสียงผู้ช่วยซุนฟังดูตึงเครียด “หาวเหวินเหวินฆ่าตัวตายในอพาร์ตเมนต์เมื่อช่วงเช้ามืดครับ เธอกรีดข้อมือ ตอนนี้ถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว ช่วยชีวิตไว้ได้ แต่สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก ในประวัติการโทรครั้งสุดท้ายของเธอเป็นเบอร์ของคุณ แต่คุณไม่ได้รับสาย...”
นิ้วมือที่กำโทรศัพท์ของปั๋วเย่กระชับแน่นขึ้นชั่วขณะ สีหน้ากลับคืนเป็นปกติอย่างรวดเร็ว หาวเหวินเหวินกำลังเล่นกลอะไรอีกล่ะ?
ผู้ช่วยซุนถามอย่างนอบน้อม “คุณปั๋ว ทางโรงพยาบาลถามว่าจะให้ส่งคนไปไหมครับ?”
ปั๋วเย่เงียบไปครู่หนึ่ง ช่างแต่งหน้าถือพัฟค้างอยู่กลางอากาศ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง “ให้ฝ่ายธุรการส่งคนไปดูสักคน ค่ารักษาพยาบาลให้บริษัทสำรองจ่ายไปก่อน งานแต่งวันนี้ดำเนินต่อไปตามกำหนด”
ผู้ช่วยซุนชะงักไป “แต่ว่าทางคุณหาวเอาแต่โวยวายว่าจะพบคุณ พวกเราห้ามไม่อยู่เลยครับ”
“ทำตามที่ฉันบอก” ปั๋วเย่วางสายแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจัดเนกไทหน้ากระจก
ช่างแต่งหน้าถามอย่างหยั่งเชิง “คุณปั๋ว จะทำต่อไหมครับ?”
ปั๋วเย่ตอบโดยไม่ลังเล “ต่อ”
งานแต่งเริ่มตรงเวลาสิบโมงสิบแปดนาที ปั๋วเย่ยืนอยู่ใต้ศาลาดอกไม้ มองเซี่ยงั่นคล้องแขนบิดาเดินเข้ามาทีละก้าว