หลังเลิกงาน หาวเหวินเหวินเดินกลับบ้านด้วยความโมโห เจ้านายไร้คุณธรรมให้เธอทำงานล่วงเวลาโดยไม่จ่ายค่าจ้างอีกแล้ว ค่าเช่าเดือนหน้าก็ยังรอให้จ่ายอยู่ เธอเหนื่อยเหลือเกินจริง ๆ
หน้าจอโทรศัพท์แสดงโพสต์ในโมเมนต์ที่เพื่อนร่วมงานเพิ่งลง รูปเก้าช่องเผยให้เห็นทั้งมื้อค่ำใต้แสงเทียน ของขวัญช่อดอกไม้ และกระเป๋าแบรนด์เนมที่แฟนหนุ่มซึ่งเป็นคนท้องถิ่นในเมืองอวี๋เฉิงซื้อให้ หาวเหวินเหวินจ้องรูปนั้นอยู่นาน สุดท้ายก็ล็อกหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เทียบคนกับคนแล้วก็มีแต่จะเจ็บใจ
ตรอกหลังฝนตกทั้งเปียกทั้งลื่น เธอก้มหน้าเร่งฝีเท้ากลับบ้าน ในหัวมีแต่บิลค่าใช้จ่ายของเดือนหน้า ทันใดนั้น มือเปื้อนเลือดข้างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากริมทาง คว้าข้อเท้าเธอไว้แน่น
หาวเหวินเหวินกรีดร้องด้วยความตกใจ เกือบทรุดลงไปกองกับพื้น พอก้มมองก็เห็นชายคนหนึ่งเอนพิงกำแพงอยู่ ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด ใบหน้าซีดขาว ดูท่าเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย
สัญชาตญาณแรกของเธอคืออยากหนี แต่โทรศัพท์กลับสั่นขึ้นมา ข่าวแจ้งเตือนเด้งขึ้นบนหน้าจอ: ท่านชายใหญ่ปั๋วเย่แห่งตระกูลปั๋วในมหานครจิงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในเมืองอวี๋เฉิงและหายตัวไป ตระกูลปั๋วตั้งรางวัลห้าล้านเพื่อรวบรวมเบาะแส
หัวใจของหาวเหวินเหวินเต้นแรงขึ้นฉับพลัน เธอเปิดข่าวด้วยมือสั่น ๆ ขยายภาพจากกล้องวงจรปิดที่พร่าเลือน จากนั้นก็ย่อตัวลง ใช้ความกล้าปัดผมที่เปื้อนเลือดซึ่งติดอยู่บนหน้าผากชายคนนั้นออก โหนกคิ้วสูง สันจมูกโด่ง คางได้รูปคมเข้ม เหมือนคนในภาพไม่มีผิด
ห้าล้าน ตัวเลขนี้กระโดดโลดเต้นอยู่ในหัวเธออย่างบ้าคลั่ง มือกำโทรศัพท์แน่น ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มโทรออก สมองเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็ว ห้าล้านพอให้เธอลาออกจากงาน ย้ายออกจากชุมชนแออัดในเมือง และไม่ต้องคอยดูสีหน้าเจ้านายอีกต่อไป