ทว่าในสายตาของปั๋วเย่กลับไม่มีตัวตนของเขาอยู่เลย ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเซี่ยงั่น “เรื่องคราวก่อน ฉันรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน เหวินเหวินเป็นคนอารมณ์ร้อน พูดจาไม่ค่อยเข้าหู อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
เซี่ยงั่นยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มจืดจาง ระหว่างทั้งสองดูคล้ายมีระยะห่างบาง ๆ กั้นอยู่ “ขอบคุณนะ ปั๋วเย่ แต่คุณกับเหวินเหวินทะเลาะกันเพราะฉันตั้งหลายครั้งแล้ว ฉันไม่อยากทำให้คุณลำบากอีก”
หลังถูกปฏิเสธ ปั๋วเย่ก็มีสีหน้าหม่นหมองลงเล็กน้อย เขาหยิบกล่องกำมะหยี่ใบนั้นออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ “กั่นกั่น นี่ให้คุณ ถือเป็นของขอโทษที่ผมมอบให้ อย่ารังเกียจเลยนะ”
เซี่ยงั่นเปิดกล่อง ข้างในมีที่หนีบผมรูปผีเสื้อคริสตัลวางอยู่ เปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงแดด “นี่แพงเกินไปหรือเปล่า ปั๋วเย่ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก”
ตอนปั๋วเย่พูด น้ำเสียงของเขาแผ่วลงเล็กน้อย ทั้งยังดื้อรั้นอยู่บ้าง “ไม่แพงหรอก รับไว้เถอะ คุณย้ายไปอยู่ที่ไหนแล้วเหรอ ต่อไปผมไปหาคุณได้ไหม”
เซี่ยงั่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังบอกที่อยู่ให้เขา ปั๋วเย่ได้รับที่อยู่แล้วจึงจากไป
ปั๋วเฉินข่มคลื่นอารมณ์ปั่นป่วนในใจ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นคนชอบซุบซิบแล้วขยับเข้ามาหาเซี่ยงั่นทันที “กั่นกั่น หมอนั่นใครน่ะ แฟนเก่าหรือไง”