นับตั้งแต่ผ่านปีใหม่มาจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ก็ยังไม่มีฝนตกลงมาสักหยด ดินในนาร้าวเป็นลายเหมือนกระดองเต่า พอเหยียบลงไปก็มีฝุ่นฟุ้งขึ้นมา สองวันนี้ท้องฟ้าครึ้มหม่น เมฆดำปกคลุมหนาทึบ ทว่าฝนตกลงมาได้ไม่นานก็หยุด ทั้งที่ยังไม่ทันทำให้หน้าดินเปียก เซี่ยงั่นรู้ว่าภัยแล้งกำลังจะมาเยือน
เรือนเก่าของตระกูลเฉิงถูกผู้บัญชาการหลินยึดครองไปแล้ว นับตั้งแต่ได้รับการช่วยเหลือออกมา ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงก็อาศัยอยู่บนถนนที่อยู่ไม่ไกลจากตระกูลเซี่ย โดยมีอู๋เยว่หงคอยเลี้ยงดู
เซี่ยงั่นคาดการณ์ไม่ผิด หลังจากวันนั้น เฉิงจาวตี้ก็ยังไม่ละความคิดชั่วร้าย วิ่งไปหาผู้บัญชาการหลินเพื่อร้องเรียน เพียงแต่โชคร้าย คนที่นางพบกลับเป็นซ่งฉี่เหิง
เมื่อซ่งฉี่เหิงได้ยินเฉิงจาวตี้พูดว่าสามีของเซี่ยงั่นไปเข้าร่วมกองทัพเหนือ ทั้งครอบครัวเป็นคนทรยศ เขาก็หน้าขรึมลงทันที แล้วสั่งให้คนกรอกยาทำลายเสียงใส่ปากเฉิงจาวตี้ เพราะกลัวว่านางจะพูดจาเหลวไหลจนทำให้เซี่ยงั่นเดือดร้อน
แน่นอนว่าเซี่ยงั่นไม่มีทางปล่อยให้เฉิงจาวตี้ตายง่าย ๆ สิ่งที่นางกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ เมื่อเทียบกับสิ่งที่พี่สาวหลายคนเคยพบเจอ ยังห่างชั้นกันนัก ดังนั้นนางจึงไปหาซ่งฉี่เหิง แสร้งร้องไห้สองสามคำ บอกว่าเด็กคนนี้ยังเล็ก ตนจะให้อภัยนาง แล้วพาเฉิงจาวตี้กลับไปรักษา
แต่ลำคอของเฉิงจาวตี้เสียหายจริง ๆ ต่อไปนี้นางจะพูดไม่ได้อีก เซี่ยงั่นกลับเห็นว่าเป็นเรื่องดี เฉิงจาวตี้รู้หนังสือเพียงไม่กี่ตัว แถมยังพูดไม่ได้อีก คนเช่นนี้แทบไม่อาจสร้างอันตรายให้นางได้
เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ เซี่ยงั่นก็ได้รับจดหมายฉบับแรกจากเฉิงว่างซู ในจดหมายเขาบอกว่าตลอดปีที่ผ่านมาเขาสบายดี สร้างความชอบในสนามรบหลายครั้ง และได้เป็นหัวหน้าหน่วยเล็ก ๆ แล้ว หลังจากเซี่ยงั่นอ่านจบก็เผาจดหมายทิ้ง ท่ามกลางสงคราม การที่สิ่งของบางอย่างส่งมาไม่ถึงก็เป็นเรื่องปกติ