บทที่ 10 สาวใช้เจ้าเล่ห์ของพระเอกยุคสาธารณรัฐ 10
ทันทีที่ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเห็นเซี่ยงั่นจะจากไป ก็ร้อนใจจนยกมือเรียกคนมาขวาง ทว่าเซี่ยงั่นกลับไม่ลนลาน นางหยิบหนังสือหย่าออกมาจากอกเสื้อ คลี่ให้ดูต่อหน้าอีกฝ่าย ตัวอักษรบนกระดาษชัดเจนทุกคำ
“ท่านแม่ ดูให้ดีนะเจ้าคะ ว่างซูเขียนไว้ชัดเจนแล้วว่าไม่เอาลูก ยกลูกให้ข้า ตอนนี้ว่างซูจากไปแล้ว ผู้หญิงอย่างข้าจะเลี้ยงลูกไม่ไหว กลับบ้านเดิมก็เป็นเรื่องสมควรไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”
นอกประตู เซี่ยเล่อหยางพาชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านเดียวกันมาถึงหลายคนแล้ว หมู่บ้านเฉียวโถวซึ่งเป็นที่ตั้งของตระกูลเซี่ย เป็นหมู่บ้านที่สามัคคีกันที่สุดในละแวกใกล้เคียง หากบ้านใดมีเรื่อง ทั้งหมู่บ้านก็พร้อมช่วยเหลือ
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเข้าใจดีว่าหากฝืนรั้งคนเอาไว้ วันพรุ่งนี้คนทั้งหมู่บ้านเฉียวโถวอาจบุกมาถึงที่นี่ ต่อให้ในใจเจ็บปวดแทบขาดใจ นางก็ทำได้เพียงมองเซี่ยเล่อหยางพาเซี่ยงั่นกับลูกจากไป
บนรถม้า ถงเอ๋อร์กับซู่ไป๋ยังคงหวาดหวั่นอยู่บ้าง ถงเอ๋อร์ตบอกตัวเองพลางกล่าวว่า “สะใภ้รอง เกือบจะออกมาไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ ถึงตอนคุณชายรองจากไปจะทิ้งของไว้ให้พวกเรามากมาย แต่เราอยู่ที่ตระกูลเฉิงอย่างสงบสุขไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ? อย่างไรเสีย บ้านใหญ่โตมีฐานะย่อมอยู่สบายกว่าข้างนอก”
นี่ก็เป็นความในใจของสาวใช้ทั้งสอง แม้พวกนางจะเต็มใจติดตามเซี่ยงั่น ไม่ว่านางจะไปที่ใดก็ยอมรับนางเป็นนาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหวังให้นายหญิงใช้ชีวิตสุขสบาย
เซี่ยงั่นถอนหายใจ แล้วลดเสียงลงกล่าวว่า “ถงเอ๋อร์ ซู่ไป๋ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนั้นคุณชายใหญ่ตายอย่างไร?”
ถงเอ๋อร์กับซู่ไป๋ต่างส่ายหน้า ในตระกูลเฉิง เรื่องอื่นยังพอพูดถึงได้ แต่ข่าวการตายของคุณชายใหญ่เป็นเรื่องต้องห้ามอันดับแรก