คนเรามักเห็นคุณค่าเมื่ออยู่ห่าง แต่พอใกล้ชิดกลับเบื่อหน่าย อู๋เยว่หงปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงทุกวัน จนฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเคยชินเสียแล้ว ไม่ว่านางทำสิ่งใดก็เห็นเป็นเรื่องสมควร
แต่เซี่ยงั่นนาน ๆ ครั้งถึงจะแวะมาสักหน คราวนี้ไม่เพียงนำเนื้อมาให้ ยังมีมันเทศแห้งสองห่อใหญ่ วางหนักอึ้งอยู่บนโต๊ะ เพียงพอให้ทั้งครอบครัวกินได้นานถึงสองเดือน
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงมองของเหล่านั้น ความซาบซึ้งใจที่มีต่อเซี่ยงั่นก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน แม้ปากจะไม่พูด แต่มือกลับลูบห่อมันเทศแห้งนั้นไม่หยุด ไม่ยอมปล่อยมือ
แต่วันนี้เหตุใดอู๋เยว่หงถึงยังไม่เข้ามาทำอาหารเสียที? ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงชะเง้อมองไปทางประตูสองครั้ง สีหน้าค่อย ๆ หม่นลง
เมื่อครู่ตอนอยู่ข้างนอก พอพูดถึงนมแพะ เซี่ยงั่นก็เอ่ยขึ้นมาทันทีว่า “ท่านแม่ พี่สะใภ้ใหญ่ถึงไม่มีผลงานก็ยังมีความเหน็ดเหนื่อย ข้าได้ยินว่านางแลกนมแพะมาหนึ่งชาม ยุคนี้นมแพะมีค่ามาก แม้แต่บ้านผู้ช่วยซ่ง ข้ายังไม่ค่อยได้ดื่มเลย นั่นเอามาให้ท่านบำรุงร่างกายหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงได้ยินแล้วถึงกับชะงัก นางเป็นหญิงชราที่เดินยังไม่ค่อยไหว จะดื่มนมแพะไปทำไม? ตอนนี้พวกนางยังกินข้าวไม่อิ่มด้วยซ้ำ ยังจะไปดื่มของมีค่านั่นอีกหรือ?
“กั่นกั่น เจ้าได้ยินมาจากที่ใด? บ้านเราไม่เคยมีนมแพะให้เห็นเลยนี่?”
เซี่ยงั่นรีบยกมือปิดปาก ราวกับเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านแม่ บางทีนางอาจเอามาให้ซู่อวี้เยี่ยนดื่มก็ได้เจ้าค่ะ?”