ตระกูลเฉิงวุ่นวายกันเพราะนมแพะถ้วยนี้ ไม่รู้ว่าใครนำเรื่องไปบอกมารดาของเด็กคนนั้น สะใภ้สาวคนหนึ่งอุ้มทารกที่เพิ่งคลอดได้ไม่นานมาถึงตระกูลเฉิง แล้วตรงเข้าไปขวางหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงก่อนคุกเข่าลง
“ฮูหยินผู้เฒ่า โปรดอย่าโกรธเลยเจ้าค่ะ เป็นความผิดของข้าเอง! หลังคลอดลูก ข้าไม่มีน้ำนมอยู่หลายวัน เด็กหิวจนแม้แต่เสียงร้องก็แทบไม่มี หากไม่ได้พี่เยว่หงช่วยไว้ ลูกคนนี้ของข้าคงมีชีวิตต่อไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”
“บุญคุณอันใหญ่หลวงของบ้านท่าน ข้าจะจดจำไปจนวันตาย ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นม้า ข้าก็จะตอบแทนให้ได้เจ้าค่ะ” นางพูดด้วยเสียงร้อนรนและแหบพร่า เด็กในอ้อมแขนตกใจจนร้องไห้จ้าอยู่สองครั้ง นางจึงรีบก้มหน้าปลอบ
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงถูกสถานการณ์เช่นนี้ทำเอากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะห้ามก็ไม่ใช่ ไม่ห้ามก็ไม่ใช่ อีกฝ่ายคุกเข่าแล้ว ก้มกราบแล้ว ทั้งยังอุ้มเด็กที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่วันอยู่ด้วย หากนางยังด่าอู๋เยว่หงต่อ ก็คงดูเป็นหญิงชราใจดำ ไร้เมตตาไปเสียแล้ว
มีเพียงเซี่ยงั่นที่มองออก นางยืนอยู่ด้านข้าง สายตาจับจ้องสะใภ้สาวคนนั้น ความซาบซึ้งในตอนนี้เป็นเรื่องจริง น้ำตาก็เป็นของจริง แต่หากหวังว่าวันหน้าสะใภ้สาวคนนี้จะตอบแทนบุญคุณ ก็อย่าได้หวังเลย
ตระกูลเฉิงมอบนมแพะให้นางเปล่า ๆ นมแพะมีค่าถึงเพียงไหน ในยุคสมัยเช่นนี้ต้องใช้เสบียงแลกมา แม้แต่ตัวนางเองยังไม่กล้าดื่มสักอึก ต่อให้สะใภ้คนนี้ไม่มีปัญญาคืนนมแพะ ก็ควรส่งของราคาถูกมาบ้างตามสมควร ต่อให้เป็นผักป่าสักกำ ไข่ไก่สองฟอง ก็ยังนับเป็นน้ำใจได้
แต่เมื่อเห็นว่านางมือเปล่า ในอ้อมแขนมีเพียงเด็ก ไม่มีอะไรอื่น ทั้งปากมีแต่คำพูดเลื่อนลอยอย่าง “บุญคุณอันใหญ่หลวง” กับ “เป็นวัวเป็นม้า” เซี่ยงั่นก็เข้าใจแล้ว