บทที่ 11 สาวใช้เจ้าแผนการของพระเอกยุคสาธารณรัฐ 11
กล่าวจบ นางก็หันกลับมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหมอบลงตรงหน้าแผ่นไม้ตะปู
ทันทีที่ปลายตะปูทิ่มเข้าเนื้อ นางก็สูดปากด้วยความเจ็บปวด กัดฟันจนเสียงดังกรอด ๆ แต่ไม่ได้หยุด สองมือยันพื้น แล้วค่อย ๆ กลิ้งไปข้างหน้าทีละนิ้วอย่างฝืนทน ตะปูเกี่ยวเสื้อผ้าจนเสื้อบุนวมขาดเป็นรู เลือดเริ่มซึมออกมาทีละหยด ก่อนจะไหลรวมกันเป็นทาง ย้อมใยนุ่นที่ทะลักออกมาให้กลายเป็นสีแดงฉาน
นางกัดริมฝีปากล่างจนแตกก็ยังไม่รู้สึกตัว ได้ยินเพียงเสียงครางต่ำ ๆ ที่กลั้นไว้ในลำคอ
โจรหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างชายร่างเตี้ยทนดูต่อไม่ไหว จึงเบือนหน้าหนี ส่วนชายร่างเตี้ยย่อตัวลง ใช้ปลายดาบขีดเขี่ยพื้น ปากยังคงแข็งกร้าว “เร็วเข้า จะอืดอาดไปถึงไหน!”
ทว่าอู๋เยว่หงไม่ได้ยินแล้ว ในหูมีแต่เสียงอื้ออึง ตรงหน้ามืดวูบเป็นระยะ เมื่อกลิ้งไปได้ครึ่งทาง นางก็ฝืนต่อไม่ไหว แขนอ่อนแรง ร่างทั้งร่างฟุบลงบนแผ่นไม้ตะปู ตะปูยิ่งทิ่มลึกเข้าไป นางเจ็บจนตัวสั่น ในที่สุดก็อดร้องออกมาไม่ได้
“พอได้แล้ว!” ชายร่างเตี้ยลุกพรวดขึ้นมา สอดดาบไว้ด้านหลังเอวแล้วสบถคำหยาบ “ให้ตายเถอะ ข้าไม่เคยเห็นสะใภ้ตระกูลเฉิงที่ใจเด็ดถึงเพียงนี้มาก่อน ไป ๆ ๆ เอาของไปด้วย อย่าแตะต้องคน!”
คนที่อยู่ข้าง ๆ ชะงักงัน “พี่ใหญ่ แล้วทางนายใหญ่...”
“ข้ากลับไปอธิบายกับนายใหญ่เอง!” ชายร่างเตี้ยถลึงตาใส่เขา แล้วเหลือบมองอู๋เยว่หงที่ฟุบอยู่บนพื้น ก่อนเสริมเสียงอ้อมแอ้มว่า “นางคนนี้ใจกล้านัก ข้านับถือ ไป!”