วันที่เซี่ยงั่นพาเด็กหญิงตัวน้อยสองคนกลับมา ฟู่ฮุ่ยจวินกำลังนั่งเลือกผักอยู่ในลานบ้าน พอเงยหน้าขึ้นมอง ถั่วฝักยาวในมือก็แทบร่วงลงพื้น
เด็กหญิงสองคนหลบอยู่หลังเซี่ยงั่นอย่างหวาด ๆ ผอมบางกันทั้งคู่ ผมเปียสองข้างห้อยลงมาข้างบ่า ดูเรียบร้อยน่ารักไม่น้อย
ฟู่ฮุ่ยจวินวางงานในมือลง กวาดตามองทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้า ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเค้นคำถามออกมาได้ประโยคหนึ่ง “เหตุใดเจ้าถึงพาเด็กบ้านคนอื่นกลับมาด้วย?”
ยุคนี้บ้านไหน ๆ ต่างก็ต้องรัดเข็มขัดประหยัดกันทั้งนั้น จะมีใครเลี้ยงลูกให้บ้านอื่นได้อย่างไร? มีปากเพิ่มอีกปากก็ต้องมีข้าวเพิ่มอีกส่วน ยิ่งนี่มีถึงสองปาก
แต่ชิงหลานกับชิงจื่อตั้งแต่เซี่ยงั่นช่วยชีวิตพวกนางไว้ตอนยังเล็ก ก็เกาะติดเซี่ยงั่นแจ ไม่ว่านางไปไหนก็ไปด้วย สนิทกับนางยิ่งกว่าอู๋เยว่หงเสียอีก
อู๋เยว่หงเองก็ไม่ได้ขุ่นเคืองใจ ครึ่งหนึ่งของจิตใจนางทุ่มเทไปกับการดูแลผู้เฒ่า อีกครึ่งหนึ่งผูกอยู่กับซู่อวี้เยี่ยน ลูกสาวทั้งสองมีเซี่ยงั่นคอยดูแล นางกลับเบาใจลง
ชิงหลานอายุมากกว่าและกล้าหาญกว่า นางดึงชายเสื้อฟู่ฮุ่ยจวิน เงยหน้ากลม ๆ ขึ้นกล่าวว่า “ท่านย่า พวกเราจะเชื่อฟัง ไม่เกี่ยงงานอะไรทั้งนั้น ไม่กินข้าวเปล่า ๆ หรอกเจ้าค่ะ”
ชิงจื่อที่อยู่ด้านหลังพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว ก่อนกล่าวตามเสียงเบาว่า “พวกเราไม่ไปนะเจ้าคะ ไม่อยากจากท่านอาสะใภ้”
ฟู่ฮุ่ยจวินก้มมองดวงตากลมใสฉ่ำน้ำสองคู่ หัวใจพลันถูกสิ่งนุ่มนิ่มบางอย่างกระทุ้งเบา ๆ นางถอนหายใจแล้วโบกมือ “เอาละ ๆ อยู่ก็อยู่เถอะ พวกนางสนิทกับเจ้ามากจริง ๆ”