“ไอ้ใบ้เสิ่น พรุ่งนี้ฉันจะใส่กระโปรงตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมา!”
“ถ้าคุณกล้าทิ้งรอยไว้บนตัวฉัน ฉันจะเลิกกับคุณ!”
แสงไฟสลัว อากาศเหนียวข้นราวกับจับตัวเป็นก้อน
ร่างอ่อนนุ่มของหญิงสาวจมลึกอยู่บนโซฟานุ่ม เสียงสั่นไหวราวกับขนนกแผ่วเบา ทว่าน้ำเสียงยังคงเอาแต่ใจไม่ต่างจากทุกครั้ง
ชายที่ถูกเรียกว่า “ไอ้ใบ้” มีดวงตาดำสนิทดุจหมึก ไม่เอ่ยวาจาสักคำ
แสงไฟมัวสลัวแต่งแต้มแผงอกกว้างแข็งแรงของเขา กล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนชัด เส้นกล้ามเนื้อทอดหายเข้าไปใต้ขอบกางเกง
หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตรงขมับ เส้นเลือดปูดนูนบนท่อนแขน เผยให้เห็นถึงความอดกลั้นและการข่มกลั้นของชายหนุ่ม
เมื่อได้ยินหญิงสาว “ออกคำสั่ง” เช่นนี้ คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เส้นเลือดบนท่อนแขนปูดขึ้น
ฝ่ามือใหญ่โอบรัดเอวเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย เขาหลีกเลี่ยงลำคอและไหปลาร้า ก่อนก้มลงจูบหน้าท้องของหญิงสาว
สัมผัสเย็นเยียบแปลกหน้าแผ่ซ่านไปทั่วร่าง หลินทิงสะท้านวาบ เผลอยกแขนโอบคอชายหนุ่มไว้
“เสิ่น... เสิ่นอวี้จิง ห้าม... ห้ามจูบมั่วซั่วนะ...”
ชายหนุ่มไม่ตอบ ทว่าการเคลื่อนไหวกลับไม่หยุดลง
เสียงน้ำดังขึ้น
ดวงตาสีหมึกคู่หนึ่งเหลือบขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามือกว้างของชายหนุ่มบีบเอวหญิงสาวไว้ได้อย่างง่ายดาย
จุมพิตเย็นชื้นไล่จากเว้าเอวของเธอขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ช่วงชิงลมหายใจไปจากเธอ
บรรยากาศวาบหวามอบอวลไปทั่ว
……
เสียงน้ำดังมาจากในห้องน้ำ
หลินทิงพาดตัวอย่างเกียจคร้านอยู่บนไหล่ของชายหนุ่ม แล้วยกเท้าเตะน่องเขาเบา ๆ
“อุ้มฉันไปอาบน้ำ”
เสียงแหบพร่าเล็กน้อย สองแขนโอบไหล่ชายหนุ่มไว้ ราวกับแมวที่อิ่มหนำสำราญ
เสิ่นอวี้จิงนิ่งเงียบ ใช้มือข้างเดียวอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย แล้วเดินไปทางห้องน้ำ
น้ำในอ่างอาบน้ำถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว หลินทิงถูกวางลงอย่างมั่นคง อุณหภูมิน้ำกำลังพอดีจนเธอส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจ
ชายหนุ่มคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ข้างเธอ
เขาบีบครีมอาบน้ำที่เธอใช้เป็นประจำลงบนฝ่ามือ ลูบไล้จนความเย็นจางลง แล้วจึงยื่นมือไปชโลมลงบนผิวเนียนเกลี้ยงของหญิงสาว
หลินทิงหรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์ เห็นได้ชัดว่าเธอคุ้นชินกับการ “ปรนนิบัติ” ของเสิ่นอวี้จิงมานานแล้ว
เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้า
หลินทิงปล่อยให้เขาปรนนิบัติไปพลาง ลูบกล้ามหน้าท้องของเสิ่นอวี้จิงฉวยโอกาสไปพลาง
เมื่อเล็บมือสวยราคาแพงของเธอลูบผ่านกล้ามเนื้อแข็งแรงได้รูปของชายหนุ่ม ลมหายใจของเขาก็สะดุดไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มแน่น
หลินทิงชอบ “แกล้ง” เสิ่นอวี้จิงแบบนี้มาก
แม้เสิ่นอวี้จิงจะพูดไม่ได้ แต่ตอนมีอารมณ์ก็อดครางเสียงต่ำไม่ได้ ฟังดูเซ็กซี่และไพเราะเป็นพิเศษ
ดูเหมือนเขาจะคุ้นชินกับการ “ยั่วเย้า” ของเธอเช่นกัน แม้ลมหายใจจะรวนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังช่วยชโลมครีมอาบน้ำให้เธอต่อ
หลินทิงลูบกล้ามหน้าท้องของเสิ่นอวี้จิง พลางเอ่ยเสียงเบา “เสิ่นอวี้จิง มีคนเห็นคุณไปทำงานพิเศษที่ห้างด้วย”
คราวนี้มือที่กำลังชโลมครีมอาบน้ำให้เธอชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วมองชายตรงหน้าอย่างไม่พอใจ “ไอ้ใบ้เสิ่น ฉันเคยบอกคุณว่าอะไร?”
“ฉันไม่ชอบสายตาที่คนอื่นมองคุณ!”
เธอพูดอย่างจริงจัง ในดวงตาคู่นั้นยังมีหยาดน้ำเอ่อคลอเป็นประกายชุ่มฉ่ำ
“ฉันเป็นแฟนคุณ แค่คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันก็พอแล้ว!”
“พรุ่งนี้ห้ามไปอีก ฉันจะให้คนไปช่วยลาออกให้คุณ”
หลินทิงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แล้วออกคำสั่งเช่นนั้น
ชายหนุ่มหลุบตาลงเล็กน้อย มือยังคงชโลมครีมอาบน้ำให้เธอต่ออย่างสงบนิ่งและเย็นชา
หลินทิงเข้าใจว่านี่คือการยอมรับของเขา
มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม น้ำเสียงของเธออ่อนลง “อย่าไม่พอใจเลยนะ เสิ่นอวี้จิง คุณก็รู้ว่าฉันขาดคุณไม่ได้”
“ถ้าไม่มีคุณอยู่ข้าง ๆ ฉันอยู่คนเดียวไม่ไหวหรอก”
สิ่งที่ตอบหลินทิงมีเพียงลมหายใจสงบนิ่งแผ่วเบาของชายหนุ่ม
--
วันนี้เล่นจนดึกเกินไป หลินทิงจึงแทบไม่มีแรงเหลือ
เธอให้เสิ่นอวี้จิงอุ้มกลับไปวางบนเตียงใหญ่แสนนุ่มสบาย แล้วกอดแขนเขาไว้เหมือนทุกครั้ง ก่อนจะหลับไปอย่างสงบ
หลินทิงฝันประหลาด
ในฝันมีเสียงหนึ่งบอกเธออยู่ตลอดว่า เธอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องหนึ่ง
ในฐานะนางร้าย เธอเอาแต่ใจ ดื้อรั้น ทำอะไรตามอำเภอใจ
เธอบังคับครอบครองพระเอกยากจนที่ป่วยเป็นโรคไม่สามารถพูดได้ เอาแต่สั่งโน่นสั่งนี่และคอยดูถูกเหยียดหยามเขาสารพัด พระเอกเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ ชีวิตมืดมนสิ้นหวัง
จนกระทั่งตอนเรียนมหาวิทยาลัย นางเอกเจียงวั่งซูปรากฏตัวลงมาราวกับแสงอาทิตย์อบอุ่น ส่องสว่างโลกของพระเอก เขาได้รับการเยียวยาจากนางเอก ไม่เพียงเริ่มพยายามพูด แต่ยังสร้างอาณาจักรธุรกิจเพื่อเธอ และเตรียมคำขอแต่งงานสุดยิ่งใหญ่ให้เธอในช่วงใกล้เรียนจบ
ส่วนนางร้ายอย่างเธอ กลับทำให้พระเอกโกรธเพราะคอยใส่ร้ายนางเอกครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายจึงทำให้ครอบครัวล้มละลาย พ่อกระโดดตึก ส่วนเธอก็ถูกเจ้าหนี้บีบจนแขวนคอตาย มีสภาพน่าสยดสยอง
พระเอกในนิยายเรื่องนี้ก็คือแฟนหนุ่มของเธอในตอนนี้—เสิ่นอวี้จิง
หลับยาวจนถึงเช้า
หลินทิงคว้าโทรศัพท์ข้างเตียงขึ้นมาดู ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้าแล้ว
วันนี้เป็นวันแรกของภาคเรียนใหม่ หลินทิงไม่มีเรียนเช้า จึงค่อย ๆ ลุกจากเตียงแล้วลงไปข้างล่าง
คุณพ่อเห็นว่าหอพักไม่สะดวก จึงซื้ออพาร์ตเมนต์ส่วนตัวให้เธอห้องหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัย
เดิมทีท่านยังคิดจะส่งแม่บ้านที่บ้านมาคอยดูแลเธอด้วย แต่หลินทิงรำคาญจึงปฏิเสธไป
เมื่อมาถึงห้องอาหาร ก็เห็นลายมือหนักแน่นบนกระดาษโน้ตข้างตู้เย็น:【วันนี้มีเรียนเช้า อาหารเช้าอยู่บนโต๊ะ】
บนโต๊ะอาหารมีนมสดใหม่ โจ๊กหมูและไข่ก็มีอุณหภูมิกำลังพอดี
หลินทิงนั่งกินอาหารอยู่หน้าโต๊ะ พลางนึกถึงฝันประหลาดเมื่อคืน
แน่นอนว่าเธอไม่เชื่อเรื่องไร้หลักฐานแบบนั้นหรอก
เพียงแต่สายตาเย็นชาและไม่แยแสของเสิ่นอวี้จิงในฝันนั้นสมจริงเกินไป แม้ตื่นแล้วเธอก็ยังจำได้ติดตา
ยามที่ดวงตาคู่นั้นมองมาที่เธอ คล้ายกำลังมองขยะสกปรกแปลกหน้าสักชิ้น
หลินทิงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
บังคับครอบครองเสิ่นอวี้จิงงั้นหรือ?
จะเป็นไปได้ยังไง!
แม้เธอจะตกหลุมรักเสิ่นอวี้จิงเพราะเขาหน้าตาดีเกินไปจริง ๆ พอรู้ว่าครอบครัวยากจน แถมยังมีคุณย่าป่วยหนักที่ต้องใช้เงินค่าผ่าตัดมหาศาล เธอก็ใช้เงินตามจีบเขาจนสำเร็จก็ตาม
แต่พวกเขาเป็นแฟนกันอย่างถูกต้องนะ!
—เรื่องที่ต่างฝ่ายต่างยินยอม จะเรียกว่าบังคับครอบครองได้ยังไงกัน?
สงสัยช่วงนี้เธอจะเครียดเกินไป สองสามวันนี้ต้องหาโอกาสไประบายกับเสิ่นอวี้จิงให้เต็มที่เสียแล้ว!
กินอาหารเช้าเสร็จ เวลาก็ใกล้พอดี หลินทิงเปลี่ยนเป็นชุดสไตล์ชาแนล แล้วมุ่งหน้าเข้าไปในมหาวิทยาลัยจิงต้า
มหาวิทยาลัยจิงต้าเป็นสถาบันการศึกษาชั้นนำอันดับต้น ๆ ของประเทศ เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางวิชาการที่นักศึกษานับไม่ถ้วนใฝ่ฝันถึง
หลินทิงเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง ส่วนเสิ่นอวี้จิงเรียนระดับบัณฑิตศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยจิงต้าแล้ว
เธอกับเสิ่นอวี้จิงเรียนคนละสาขา แต่หลินทิงตรวจตารางเรียนของภาคเรียนนี้ล่วงหน้าแล้ว พบว่ามีวิชาทั่วไปที่ต้องเรียนด้วยกันอยู่ไม่น้อย
เมื่อมาถึงห้องบรรยายแบบขั้นบันได หลินทิงก็เห็นเสิ่นอวี้จิงนั่งอยู่ตรงกลางห้องทันที
เธอมาถึงช้าไปหน่อย ที่นั่งซึ่งมองเห็นชัดแทบทั้งหมดถูกจับจองไปแล้ว
หญิงสาวหน้าตาหวานคนหนึ่งเดินหน้าแดงเข้ามาหาเสิ่นอวี้จิง น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน “สวัสดีค่ะ เพื่อนนักศึกษา ขอถามหน่อยได้ไหมคะ... ที่นั่งข้างคุณมีคนนั่งหรือยัง?”
ที่นั่งทางขวามือของเสิ่นอวี้จิงว่างอยู่ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ เพียงพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยว่า “ขอโทษนะคะ” แล้วก้มหน้าเดินจากไป
สีหน้าของชายตรงหน้าเรียบเฉยเย็นชา ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่เกี่ยวข้องกับเขา
สีหน้าและแววตาเช่นนี้คล้ายกับใบหน้าเย็นชาของเขาในฝันของหลินทิงอยู่หลายส่วน
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลินทิงที่ยังหงุดหงิดเพราะเพิ่งตื่นก็ยิ่งอารมณ์เสีย
—ถึงจะอยู่ในฝัน เสิ่นอวี้จิงก็ไม่ควรทำหน้าดุใส่เธอ!
เสิ่นอวี้จิงไม่แม้แต่จะขยับขนตา ตอนหญิงสาวเดินจากไปอย่างกระอักกระอ่วน
จนกระทั่งรองเท้าบูตหนังมันเงาคู่หนึ่งเตะเข้ากับขาเก้าอี้ของเขา เกิดเสียงทึบดังขึ้น
หลินทิงยืนอยู่ตรงทางเดิน สวมชุดสไตล์ชาแนลประณีตงดงามราวกับตุ๊กตาในตู้โชว์ แต่ในมือกลับไม่มีแม้แต่หนังสือสักเล่ม
เธอเชิดคางขึ้น น้ำเสียงเอาแต่ใจ “หลีกไป”