แต่อย่างว่า... สมองมันคิดตามผลประโยชน์
ในฐานะท่านเจ้าชายแห่งซะอุดี อัลอะมานย่อมต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของประเทศตน
เขากวาดสายตามองเหล่าทหารคนสนิท... แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“พวกนายคิดว่า... จรวดปืนใหญ่นี่มูลค่าเท่าไหร่?”
นายทหารมองหน้ากัน ทำหน้าเรียบเฉย... หัวหน้าคนหนึ่งก้าวออกมา
“ท่านเจ้าชาย... ท่านคิดว่าอาวุธนิวเคลียร์มูลค่าเท่าไหร่?”
“ประเมินค่าไม่ได้!”
“ใช่แล้ว จรวดปืนใหญ่นี่ ไม่ว่าจะยิงไกล อานุภาพ หรือความเร็ว ก็เป็นอาวุธระดับยุทธศาสตร์ทั้งนั้น ประเมินค่าไม่ได้เช่นกัน”
ใครผ่านตลาดค้าอาวุธมาก็รู้... ตลาดอาวุธโลกมันเป็นตลาดผู้ขาย
อาวุธยิ่งล้ำ ผู้ขายยิ่งเป็นใหญ่...
เห็นไหม... จรวดปืนใหญ่ไฮมาร์สยิงได้ 70 กิโลเมตร ของพัง ๆ ที่ประเทศมังกรไม่แล ยังมีประเทศแย่งซื้อ
ยอมจ่ายแพงกว่าเพื่อให้ได้...
ถ้าผู้ขายไม่ยอมขาย ต่อให้รวยแค่ไหน... ก็ได้แต่ยืนกอดคอกินแห้ว
ตัวอย่างชัดสุดคือซะอุดี... ประเทศที่เงินท่วมแต่ปืนไม่มี
อัลอะมานพยักหน้ารับคำ
เมื่อเป็นของประเมินค่าไม่ได้... ยังไงก็ต้องซื้อกลับไปให้ได้
ต่อให้ต้องคุกเข่าอ้อนวอนประเทศมังกรก็ต้องเอา...
เดี๋ยวถ้าพวกเขาไม่ยอมขาย เราใช้ไม้อ่อนเข้าไว้...
ถ้ายอมขาย... พอออกราคาปุ๊บ ตอบตกลงทันที ไม่ให้โอกาสเปลี่ยนใจเด็ดขาด
เมื่อตัดสินใจในใจได้... สีหน้าเครียดจัดของอัลอะมานก็ผ่อนคลายลง
เวลานั้น... เพราะฉินหมิงกับลู่จื้ออิงอยู่นอกจอ ชาวเน็ตก็สงสัย พิมพ์ข้อความกันสนั่น:
“อาเฉินล่ะ? ถึงเวลาขายของแท้ ๆ... หายหัวไปไหน?”
“สงสัยท่านรัฐมนตรีลู่ไม่ให้ขาย... จรวดปืนใหญ่ยิงไกล 800 โล แค่ประเทศมังกรเองยังใช้ไม่พอเลย จะยอมขายได้ไง?”
“ใช่... ไม่รู้จักแม่เรารึไง? ขายอาวุธทีไรเป็นขายของตกเกรดตลอด”
“แต่ดูท่าทางมุ่งมั่นของท่านเจ้าชายอัลอะมานสิ เหมือนไม่ซื้อกลับ... ไม่เลิกแน่”
“ปกติ ใครว่าเขามีผ้าพันหัวล่ะ? รวย...!”
“ท่านเจ้าชายอัลอะมานนี่เตรียมเอาเงินมาฟาดหัวอาเฉินให้สลบเลยรึเปล่า?”
“เอาเงินเน่า ๆ ของแกไปให้พ้นรถฉัน! 555...”
“.......”
ตอนนี้... ฉินหมิงเดินเข้ากล้อง มาที่ฝูงชนแล้ว