ชั่วขณะนั้น... หัวใจของจิวเจิ้งกั๋วและลู่จื้ออิงเต้นระรัวราวกับกลอง! รอยยิ้มแห่งความดีใจบนใบหน้าแทบจะหุบไม่ลง...
ฉินหมิง... เห็นสีหน้าของทั้งสามคน มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยปากขึ้นเองว่า:
"ท่านประมุข! รัฐมนตรีลู่... ท่านนักวิชาการอาวุโสทุกท่าน ระบบกันสะเทือนนี้ ยังต้องทดสอบอีกหรือไม่?"
"ให้ผมจัดสถานที่... ขับจริงๆ ให้ท่านทั้งหลายดูสักรอบเป็นอย่างไร?"
ฉินหมิงก็ไม่ได้โง่... ถึงจุดนี้แล้ว เขาเข้าใจดีว่า เจ้ารถไฟฟ้าคนชราคันนี้คงรักษาไว้ไม่ได้แน่แล้ว
กองทัพต้องสั่งซื้อจากเขาร้อยเปอร์เซ็นต์...
การส่งยุทโธปกรณ์ให้กองทัพก็ไม่ใช่ครั้งแรกสองครั้งแล้ว... ก่อนหน้านี้มีหมาจักรกลรบ ตามมาด้วยขีปนาวุธดับเพลิง
ฉินหมิงชำนาญงานจนเก๋าแล้ว!
อยากขายได้ราคาสูง! ก็ต้องให้กองทัพเข้าใจข้อดีของรถไฟฟ้าคนชราของตัวเองอย่างละเอียด...
ยิ่งรู้มากเท่าไหร่... ตอนเจรจาราคา ตัวเองก็ยิ่งได้กำไรมากเท่านั้น
จิวเจิ้งกั๋วโบกมือไปมาโดยตรง... แสดงความไว้ใจในตัวฉินหมิงร้อยเปอร์เซ็นต์:
"ไม่ต้องทดสอบแล้ว!... พารามิเตอร์สมรรถนะที่พวกนายพูดมา ฉันเชื่อหมด เพราะคนที่สร้างขีปนาวุธพิสัย 3600 กิโลเมตรได้ ฉันไม่มีเหตุผลที่จะไม่เชื่อ!"
เขาสร้างแม้กระทั่งขีปนาวุธพิสัยไกลได้ และเป็นแบบที่ป้องกันไม่ได้... ยังจำเป็นต้องทดสอบอะไรอีก?
แค่เทคโนโลยีระบบกันสะเทือน สำหรับฉินหมิงแล้ว... นั่นไม่ใช่เรื่องเด็กๆ หรอกหรือ?
ตอนนี้สิ่งที่จิวเจิ้งกั๋วอยากทำที่สุด ไม่ใช่การทดสอบพารามิเตอร์... แต่เป็นการแจ้งกองทัพบกให้ถือถังสีมาระบายสีเลยต่างหาก
ฉินหมิงเห็นท่า ก็รีบตอกเสี้ยมต่อไป... พูดต่อ:
"ท่านประมุข! นอกเหนือจากระบบกันสะเทือนแล้ว... รถไฟฟ้าคนชราของเรายังมีข้อดีอีกมากมายที่ยังไม่ได้พูดถึง"
"ข้อดีอะไร...?" ดวงตาของจิวเจิ้งกั๋วเป็นประกาย... เขาแทบอยากให้รถคันนี้มีข้อดีมากที่สุดเท่าที่จะมากได้
ฉินหมิงก้าวขึ้นไปชี้ที่ยางของรถไฟฟ้าคนชราแล้วพูดว่า:
"เพื่อลดความเสี่ยงที่ชาวบ้านจะยางแตกบนถนนบนเขา... เราตั้งใจติดตั้งระบบซ่อมแซมตัวเองให้กับยาง"
"มีคุณสมบัติกันเสียดสี ทนไฟ กันกระสุน กันแทง กันระเบิด และอื่นๆ อีกมากมาย..."