"อยู่ อยู่ อยู่...! อยู่ที่พวกเราเนี่ยแหละ"
จ้าวหมิงรีบตอบพร้อมรอยยิ้ม... แล้วหันไปดุตำรวจน้องเสี่ยวหม่า (เสี่ยวหม่าหมายถึงตำรวจหนุ่ม) ข้างหลัง:
"อู๋หย่วนจิ่งอยู่ไหน? รีบพาท่านผู้นำไปสิ... ไม่มีสายตาสังเกตอะไรบ้างเลยหรือไง?"
เสี่ยวหม่าได้ยินก็ก้าวออกมาหนึ่งก้าว แล้วชี้ไปทางซ้ายของทางเดิน:
"ท่านผู้นำ อยู่ห้องควบคุมตัวแล้ว เชิญผมไปส่งท่านครับ?"
"ดี!"
แล้วเสี่ยวหม่ากับจ้าวหมิงก็เดินนำ ทานหลินตามไป
ใครเคยถูกควบคุมตัวจะรู้ดีว่าห้องควบคุมตัวก็คือห้องขังชั่วคราว... ปกติจะตั้งอยู่ข้างห้องสอบปากคำ มีประตูเหล็กกั้น และข้างในไม่กว้าง เป็นพื้นที่ปิดโปร่งโล่ง...
เดินเข้าไปในทางเดินด้านใน เลี้ยวไปไม่กี่มุม... พวกเขาก็มาถึงห้องสอบถาม แล้วเดินผ่านห้องด้านนอกของห้องสอบถาม
ห้องควบคุมตัวทั้งแถวก็ปรากฏต่อหน้าพวกเขา... ข้างในมีผู้ต้องขังถูกคุมอยู่ และหนึ่งในนั้นคืออู๋หย่วนจิ่ง
ทานหลินเข้ามาเห็นอู๋หย่วนจิ่งถูกคุมขัง... สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ความโกรธพุ่งขึ้นมาทันที
"ใครสั่งให้ปฏิบัติแบบนี้กับทหารผ่านศึก... รู้หรือไม่ว่านี่คือทหารผ่านศึกที่เคยร่วมรบในสงครามตอบโต้เวียดนาม?"
"รีบเปิดให้หน่อย...!"
ทานหลินเปลี่ยนไปเป็นอีกคน เสียงจริงจังอย่างที่สุด...
จ้าวหมิงกับตำรวจทั้งหลายตกใจ... เมื่อกี้ยังสุภาพอยู่เลย ทำไมหน้าเปลี่ยนเร็วกว่าพลิกหนังสืออีก?
"รีบเปิดสิ ท่านผู้นำพูดแล้ว ยังยืนงงอยู่อีก...?"
เห็นดังนั้น จ้าวหมิงก็ทำเป็นโกรธ... แล้วรีบส่งสายตาให้เสี่ยวหม่า
เสี่ยวหม่าเข้าใจทันที ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง... หยิบกุญแจขึ้นมา ก้าวไวปรู๊ดเดียว เปิดประตูเหล็กกั้นออก
อู๋หย่วนจิ่งที่อยู่ข้างใน เห็นภาพนี้ ก็อึ้งไป... ยืนขึ้นอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
ทานหลินเดินด้วยฝีเท้าที่มั่นคง... เข้ามา พยุงมืออู๋หย่วนจิ่งด้วยน้ำเสียงจริงใจ:
"สหายทหารผ่านศึก... พวกเราตามหาคุณอยู่นะ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
อู๋หย่วนจิ่งรู้สึกเป็นเกียรติเกินคาด... เบิกตากว้าง จ้องทานหลินอย่างละเอียด
มองไปหลายรอบก็ไม่รู้จักว่าเป็นใคร...
คิดในใจว่า ในกองทัพเราก็ไม่มีญาติสักคน?
แล้วทานหลินคนนี้บนไหล่มีดาวทองสองดวงส่องประกาย ระดับขนาดนี้... ยังไงก็ไม่ใช่ญาติตัวเองแน่