คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่นอนไม่หลับของผู้คนมากมาย
ตำรวจออกตามล่าตัวอย่างแข็งขัน
โรงพยาบาลให้การรักษาอย่างเร่งด่วนตลอดคืน
ฮันเวยแอบไปสืบข่าวจากทางโรงพยาบาล
ฟู่จินเยี่ยนไม่กล้าโทรหาสือเนี่ยน เขาจึงติดต่อหลินจือฮวน ได้ทราบข่าวคราวที่เกี่ยวข้องจากหลินจือฮวนแล้ว เขาก็ยังค่อนข้างเป็นห่วง
เขาผลุบผลับไปมาอยู่ในห้อง สุดท้ายตัดสินใจไปจัดการงานบริษัทเพื่อคลายความกังวล
ลู่เหยี่ยนจื่อเอนกายบนโซฟา ไม่ได้หลับทั้งคืน
ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สุดท้ายก็เพียงมาอยู่ใต้ชายคา มองดูท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้นอย่างเงียบ ๆ ข้างเก้าอี้เต็มไปด้วยก้นบุหรี่ที่ไหม้หมดแล้ว
สือเนี่ยนนอนอยู่บนเตียง เปิดม่านไว้ เธอมองดูสายฝนที่ตกหนักนอกหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ
ในที่สุด เมื่อฟ้าสว่างเต็มที่ พายุฝนนี้ก็หยุดลงในที่สุด
สือเนี่ยนดูเวลา แม้จะยังเช้าอยู่ แต่เธอก็ไม่อยากนอนต่อแล้ว รีบไปรับซือซือดีกว่า
เธอลุกขึ้น แต่งตัว ล้างหน้าแปรงฟัน เก็บข้าวของที่จำเป็นทั้งหมด ขับรถไปที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า
อีกด้านหนึ่ง
ตระกูลฮัว
สายฝนยังคงหยดเป็นสายตามชายคา
ในห้องหนังสือ กลิ่นหอมของชาลอยอบอวลไปทั่ว ฮัวเหยียนโม่ ลูกชายคนโตของตระกูลฮัว กำลังจับพู่กันเขียนอักษรจีนบทหนึ่ง
ฮัวรอง ฮัวจือเย่า เพิ่งตื่นนอน กำลังยืดเส้นยืดสายพลางเดินลงชั้นล่าง เดินผ่านห้องหนังสือก็ชะโงกดูข้างใน
"พี่ ตื่นเช้าจังเลยนะ" ฮัวจือเย่าพูดพลางหาวหวอดเดินเข้ามา ดูตัวอักษรที่พี่ชายตัวเองเขียน
ฮัวเหยียนโม่ไม่ได้ตอบรับทันที แต่เก็บพู่กันลง เป็นการจบบทประพันธ์นี้
"ทุกสิ่งล้วนเหมาะสม ไร้ข้อห้ามทั้งปวง" ฮัวจือเย่าอ่านออกเสียง "นั่นคือปฏิทินโหรหลวงวันนี้รึ?"