"เราสังเกตว่าบริษัทของคุณมีพนักงานคนหนึ่งชื่อหลี่เยี่ยนชิง ซึ่งคุณได้ไล่ออกไป เราอยากทราบเหตุผลว่าเพราะอะไร" เจ้าหน้าที่ตำรวจถาม
"เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือ" หลู่เหยี่ยนจื่อถาม
"ผู้ต้องสงสัยทุกรายต้องสอบปากคำให้ชัดเจน"
ดวงตาของหลู่เหยี่ยนจื่อไร้ซึ่งชีวิตชีวา สมองยุ่งเหยิงไปหมด: "แต่งตั้งพวกพ้อง ทุจริตคอร์รัปชัน"
...
จนกระทั่งหลู่เหยี่ยนจื่อออกมาจากห้องสอบสวนแล้ว เขาก็ยังคงรู้สึกว่าทุกอย่างไม่เป็นความจริง
เขาเอนตัวพิงกำแพงตรงทางเดินด้านข้าง เสียงวุ่นวายยามค่ำคืนของสถานีตำรวจดังแว่วอยู่ข้างหู แต่ในสมองของเขามีเพียงคำถามของตำรวจหญิงเมื่อครู่เท่านั้น
"วันนั้นภรรยาคุณโทรหาคุณตั้งหลายสาย ทำไมคุณไม่รับ"
เขามองเพดานสีขาวโพลน ความเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกมือยักษ์บีบจนแหลกสลาย เจ็บระบมอย่างรุนแรง
"ประธานหลู่ ประธานหลู่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง" เลขาโจวรีบเข้ามา พร้อมกับทนายความที่เขาเพิ่งเรียกมา
ทนายความกำลังพูดคุยกับเจ้าหน้าที่อยู่
หลู่เหยี่ยนจื่อเพียงแค่ส่ายหน้า
ด้านหนึ่ง หลินจือฮวนและหลินยู่เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ไกล กำลังสนทนากัน
"พี่คะ น่ากลัวจริง ๆ เลย ถึงแม้ตอนทำงานจะเคยเจอเรื่องที่ช่วยอะไรไม่ได้ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่หนูเห็นการฆาตกรรมต่อหน้าเลย" หลินจือฮวนพูดเสียงเบา
"เธอทำดีมากแล้ว" หลินยู่เฉินปลอบเบา ๆ "โทรแจ้ง 110 และ 120 ทันที แล้วยังมั่นใจในความปลอดภัยก่อนไปจัดการขั้นต้นอีก ฉันโทรถามเพื่อนร่วมงานแล้ว หมอยังช่วยชีวิตเขาอยู่"