ลู่เหยี่ยนจื่อไม่เข้าใจ
ตอนนี้หลายเรื่องเขาคิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ
เหมือนทุกอย่างกำลังหลุดลอยจากการควบคุมของเขา
ลู่เหยี่ยนจื่อ่นั่งบนเตียงแต่งงาน หยิบโทรศัพท์โทรหาเลขาโจว
“ถามแม่บ้านที่คฤหาสน์กลางภูเขาดู ว่าสือเนี่ยนไม่ได้กลับไปนานแค่ไหนแล้ว” ลู่เหยี่ยนจื่อพูด
เลขาโจวรีบไปจัดการทันที
ไม่นานนัก เลขาโจวก็ส่งข้อความมา——[คุณลู่ เรื่องมันซับซ้อนนิดหน่อย ผมให้แม่บ้านคุยกับคุณเองนะครับ]
แล้วก็มีสายโทรเข้า
ลู่เหยี่ยนจื่อกดรับ
“สวัสดีค่ะคุณลู่ ดิฉันเป็นแม่บ้านที่คฤหาสน์กลางภูเขาค่ะ” ปลายสายรีบพูด
ลู่เหยี่ยนจื่อถามตรงๆ “คุณเป็นคนทำความสะอาดคฤหาสน์ใช่ไหม คุณผู้หญิงย้ายออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
แม่บ้านคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “เวลาที่แน่นอนไม่ทราบค่ะ แต่ประมาณ 20 วันได้”
20 วัน
ก็ตรงกับช่วงที่พวกเขาไปสำนักทะเบียนเพื่อรับใบรับรองการหย่า
ลู่เหยี่ยนจื่อถามเรื่องอื่นอีกเล็กน้อย แล้วก็วางสาย
ลู่เหยี่ยนจื่อ่นอนแผ่บนเตียงกว้าง มองเพดานสีขาวโพลน
20 วัน
ที่แท้นับตั้งแต่วันที่ไปสำนักทะเบียนกัน ก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้วหรือ
อีกไม่กี่วัน พวกเขาก็ต้องไปรับใบหย่าแล้ว
หย่า
สือเนี่ยนคิดจะหย่ากับเขาจริงๆ หรือ
ลู่เหยี่ยนจื่อคิดอยู่นาน
แต่ก็คิดไม่ตกสักที
คงไม่ใช่หรอก
เธอตามติดเขามาเจ็ดปี ในสายตาเธอมีแต่เขาตลอด