รูปแล้วรูปเล่า
ตั้งแต่รูปแรก ไปจนถึงรูปสุดท้าย
ตั้งแต่การโต้เถียงในโถงทางเดิน ไปจนถึงเนื้อหาเฉพาะในใบแจ้งอาการวิกฤตของสือเนี่ยน
มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก
ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่สามารถเข้าใจหรือรับรู้สิ่งที่ปรากฏในรูปภาพ สมองว่างเปล่าไปหมด
ความเจ็บปวดทางกายแล่นเข้ามาเร็วกว่า หัวใจของเขาในชั่วขณะนี้ราวกับถูกฉีกกระชาก
ประหนึ่งว่ามีบางสิ่งในร่างแตกสลายลงในตอนนี้เอง แหลกสลายกลายเป็นผงธุลี
เจ็บเสียจนอกแทบแตกสลาย
“อ้วก......”
ชั่วอึดใจต่อมา เลือดกระอักหนึ่งก็พวยพุ่งใส่โทรศัพท์ที่ลู่เหยี่ยนจื่อถืออยู่ สีแดงฉานไปหมด
คราบเลือดสีแดงเข้มแผ่กว้างปกคลุมจอโทรศัพท์ บนจอเป็นรูปของสือเนี่ยนที่ตัวเต็มไปด้วยเลือด
จอโทรศัพท์สั่นไหวไม่หยุดตามมือของเขา โลหิตพวกนั้นราวกับซึมลึกเข้าไปในจอโทรศัพท์ ผสมปนเปไปกับสือเนี่ยนในรูปภาพ
บางสิ่งพังทลายลงไม่หยุดหย่อน ความเจ็บปวดที่มาช้าเกินไปได้โถมทับเข้าใส่เขา
ในห้วงความคิด ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง
โถงทางเดินนั้นเอง เขาพลั้งมือผลักเธอตกบันได
ไฟเซ็นเซอร์ในโถงทางเดินสว่างวูบวาบ ในความเงียบงันสุดท้าย แสงสีเขียวจากตัวอักษรสี่ตัว "ทางออกฉุกเฉิน" ข้างกายส่องแสงสลัวและน่าสะพรึงกลัว
"อ๋าจื่อ..."
น้ำเสียงเธอดังทะลุผ่านกาลเวลา ซ้อนทับกันถาโถมเข้ามา
ประหนึ่งคมมีดนับพันนับหมื่น กรีดเฉือนเขาทีละน้อยจนตายทั้งเป็น
วันนั้นทำไมเขาถึงไม่หันกลับไป?
ทำไม เขาถึงไม่แม้แต่จะเหลียวมองเธอสักนิด