"อะไรนะ?"
ลู่เหยี่ยนจื่อยังไม่เข้าใจในทันที
อะไรที่เรียกว่าแฟ้มประวัติของสือเนี่ยน?
"ประธานลู่ เมื่อกี้ผมไปที่แผนกเอกสารเพื่อพิมพ์ประวัติการรักษาของคุณฮันเวย คนในแผนกเอกสารค่อนข้างสะเพร่า เลยดึงแฟ้มประวัติของคุณสือออกมาด้วย" เลขาโจวกล่าว
ลู่เหยี่ยนจื่อขมวดคิ้วแน่น เขามองเอกสารตรงหน้า
ยืนยันอีกครั้งว่า "คุณหมายความว่า นี่คือประวัติการรักษาของสือเนี่ยนที่มารักษาที่นี่?"
โจจือยวี่ถอนหายใจยาว เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ประธานลู่ ตอนแรกผมเองก็ไม่กล้าฟันธง ดูข้อมูลบางอย่างแล้วถึงแน่ใจ เมื่อหนึ่งปีก่อนคุณสือก็เริ่มมาหาหมอแล้ว"
โจจือยวี่หยุดไปชั่วครู่ มองลู่เหยี่ยนจื่อด้วยความเป็นห่วง แล้วจึงพูดว่า "คุณสือป่วยหนักมาก"
ลู่เหยี่ยนจื่อรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในความฝัน
ทุกสิ่งไม่เป็นจริง
เขายื่นมือไปรับเอกสารฉบับนั้นในมือของโจจือยวี่ แล้วเปิดออก
โจจือยวี่ได้ถอยออกไปเงียบ ๆ เพื่อไปจัดการเรื่องอื่นแล้ว ทางเดินทั้งหมดเงียบสงัด มีเพียงลู่เหยี่ยนจื่อที่ยืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง
เขาพลิกอ่านประวัติการรักษานี้ทีละหน้า
หมอไม่ได้เขียนเหตุการณ์เฉพาะเจาะจงลงไป เขียนเพียงการเปลี่ยนแปลงของอาการ แผนการรักษา และการใช้ยา
แต่จุดเวลาพวกนี้...
ลู่เหยี่ยนจื่อทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ เงยหน้าขึ้นมองเพดานที่ส่องสว่างด้วยแสงไฟขาวเย็นตาอย่างเหม่อลอย
จากบันทึกการรักษานี้ อาการป่วยของเธอ ครั้งหนึ่งรุนแรงกว่าอีกครั้งหนึ่ง
กระทั่งช่วงหลัง หมอกำลังพิจารณาว่าจะแจ้งครอบครัวหรือไม่