เวลาค่อย ๆ ผ่านไป
ค่ำคืนนี้ถูกกำหนดให้ไม่สงบ
ผู้คนมากมายต่างตะโกนขอคืนเงิน ลู่เหยี่ยนจื่อกลับขึ้นไปนั่งในรถ
เบาะข้างคนขับมีชุดตุ๊กตาหมีที่เขาเพิ่งใส่เมื่อครู่
เขาเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจตัวเองเป็นอย่างไร
รู้เพียงว่าหัวใจเหมือนถูกคว้านออกไป
"หึ่ง ๆ ๆ……"
โทรศัพท์สั่นไม่หยุด ในที่สุดเขาก็เหยียบเบรก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รับสาย
เป็นสายจากโจจือยวี่
"คุณลู่ เรื่องของคุณฮันเวยจะจัดการอย่างไรดีครับ?" โจจือยวี่เอ่ยถาม "ตอนนี้มีคนมาที่ลู่ซื่อแล้ว"
ลู่เหยี่ยนจื่อก้มตาลงเล็กน้อย พูดว่า: "ทำตามแผนที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้"
"ครับ" โจจือยวี่ลงมือทันที
ลู่เหยี่ยนจื่อวางโทรศัพท์ลง มองไปยังท้องฟ้ายามค่ำเหนือศีรษะ
พระจันทร์สว่างดวงหนึ่งแขวนสูงอยู่บนขอบฟ้า
แต่นั่นไม่ใช่พระจันทร์ที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียว
……
อีกด้านหนึ่ง
ฮัวเหยียนโม่ขับรถไปส่งสือเนี่ยนถึงบ้านเช่า
ซือซือนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของสือเนี่ยนแล้ว
ตัวเล็ก ๆ น่ารัก บนผมยังติดกิ๊บแต่งลายซินนามอโรลอยู่เลย
ตอนที่ฮัวเหยียนโม่จอดรถแล้วเปิดประตูเบาะหลัง สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าด้านข้างอ่อนโยนของสือเนี่ยนที่ก้มมองซือซือ
คืนนี้เขาต้องขับรถ เลยไม่ได้ดื่มเหล้า แต่ชั่วขณะนี้ เขากลับเหมือนเมาเล็กน้อย
สือเนี่ยนได้ยินเสียง จึงเงยหน้าขึ้น เห็นฮัวเหยียนโม่ที่กำลังยิ้มมองเธอ