ทั้งที่คนที่รักเธอสุดหัวใจคือเขา คนที่อยากปกป้องเธอคือเขา ทว่า...
คนที่ทำร้ายเธอหนักหน่วงที่สุด ก็คือเขาเช่นกัน
หน้าผากแนบกับพวงมาลัย ลู่เหยี่ยนจื่อรู้สึกเหมือนอากาศรอบกายถูกดูดออกไปจนหมด หายใจไม่ออกเสียดแทง
หัวใจปริแยกเจ็บปวดราวกับถูกฉีก
ตรงหน้าปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า คือดวงตาของสือเนี่ยนที่เจ็บช้ำร่ำไห้
เขาจะทำอย่างไรดี?
เขาควรทำอย่างไร?
...
อีกด้านหนึ่ง
สือเนี่ยน ฟู่จินเยี่ยน ฮัวเหยียนโม่ และคนอื่น ๆ กำลังกินอาหารว่างยามดึก
กินปิ้งย่าง
ค่ำคืนฤดูร้อนกับเบียร์เย็น ๆ ฟู่จินเยี่ยนดื่มพลางหัวเราะอย่างเบิกบาน
เขารอวันนี้มานานแล้ว
ชีเชียนก็เช่นกัน
หลินจือฮวนกับเจี่ยนจินหลานนั่งด้วยกัน ไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน
หลินยู่เฉินยกแก้วให้สือเนี่ยน
"วันอาทิตย์นี้ฉันจะไปประเทศ C แล้ว" หลินยู่เฉินพูด "ประชุมที่นั่นสองสามวัน แล้วฉันก็จะไปไหนมาไหนได้ตามใจ"
สือเนี่ยนพยักหน้า ยิ้มและชนแก้วกับเขา
"ขอบคุณนะ พี่ยู่เฉิน" สือเนี่ยนพูด แล้วดื่มอึกใหญ่
หลินยู่เฉินก็ดื่ม เขายื่นมือมาตบบ่าสือเนี่ยน ก่อนจะมองฮัวเหยียนโม่ที่นั่งข้าง ๆ เธอ
ฮัวเหยียนโม่กำลังแกะกุ้งให้ซือซือ เขาเหมือนรู้สึกตัว เงยหน้าขึ้น สบตากับหลินยู่เฉิน
ฮัวเหยียนโม่พยักหน้า พูดว่า "วางใจเถอะ ฉันจะดูแลพวกเธอให้ดี"
ทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจ
สือเนี่ยนก้มลงมองซือซือ หลังจากพาซือซือกลับบ้าน ความสัมพันธ์ก็ใกล้ชิดยิ่งขึ้น