สือเนี่ยนกลั้นความเจ็บปวดในใจไว้
ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมามีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย
เธอเป็นคนที่กล้าได้ก็กล้าเสีย
พวกเขาเคยรักกันอย่างจริงใจ เธอไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่เคยทำลงไป เพียงแต่เมื่อหมดรักแล้ว เธอก็จะไม่ทุ่มเทให้เขาอีก
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการกระทำ ร่างกาย หรือหัวใจ
ไม่อยากพูดมากความ สือเนี่ยนยกเท้ากำลังจะเดินเข้าบ้านพัก
แต่ลู่เหยี่ยนจื่อกลับคว้ามือเธอไว้
“สือเนี่ยน” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง
“ผมเคยบอกแล้ว ตำแหน่งของคุณไม่มีใครแทนที่ได้” ลู่เหยี่ยนจื่อกล่าว “ฮันเวยเธอเหลือเวลาแค่ครึ่งปี หลังจากครึ่งปีผ่านไป เราก็ยังกลับมาดีกันได้”
“คุณไม่จำเป็นต้องงอแง รอจนครึ่งปีผ่านไป ทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม”
เสียงของเขาลอยมาจากด้านหลัง
ฟังแล้วสือเนี่ยนอยากจะหัวเราะ
ท่าทีของเธอชัดเจนขนาดนี้แล้ว เขายังคิดว่าเธอกำลังงอแงอีกหรือ?
ทำไมเธอต้องงอแง?
เพื่อตัวเขา เพื่อตำแหน่งคุณนายลู่?
เธอไม่เคยเป็นคุณนายลู่ เธอคือคุณหนูใหญ่สกุลสือ สือเนี่ยน
ครั้งหนึ่งเธออยู่เคียงข้างเขา ก็เพียงเพราะความรัก
และตอนนี้ เธอกลับมาเป็นสือเนี่ยนอีกครั้ง ก็เพราะความรักเช่นกัน
เพียงแต่ตอนนั้นคือรักลู่เหยี่ยนจื่อ ตอนนี้คือรักตัวเอง
เธอให้โอกาสเขาแล้ว
เธอยืนยันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่จากปากของเขา เธอกลับได้รับคำตอบที่ทำให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ชาตินี้เธอเจ็บปวดมามากเกินไป ไม่อยากจะเจ็บปวดอีกแล้ว
เด็กหนุ่มที่เคยถือท่อนไม้ครึ่งท่อนยืนปกป้องเธออยู่เบื้องหน้าในวันนั้น บางทีอาจตายไปแล้วในคืนฝนพรำคืนนั้น