ลู่เหยี่ยนจื่อเกือบจะอดใจไม่ไหวที่จะบอกซือซือถึงตัวตนของเขา แต่ในที่สุดเขาก็อดกลั้นเอาไว้
วันนี้เขามาที่นี่เพื่อจะคุยกับสือเนี่ยนเรื่องของฟู่จินเยี่ยนให้รู้เรื่อง
เขาไม่อยากให้มีเรื่องอื่นแทรกซ้อน
เมื่อเห็นดวงตากลมโตของซือซือที่มองไปรอบ ๆ ท่าทางเหมือนจะแอบหนี ลู่เหยี่ยนจื่อจึงรีบบอกว่า "อย่ากลัวไปเลย คุณลุงไม่ใช่คนเลวหรอก"
แต่เห็นได้ชัดว่าซือซือไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว
"คุณลุงก็แค่เคยมีเด็กน้อยคนหนึ่ง…" ลู่เหยี่ยนจื่อพูดพลาง ภาพที่สือเนี่ยนเต็มตัวไปด้วยเลือดหดตัวร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง
"เพียงแต่ว่าต่อมามันก็หายไป พอคุณลุงเห็นหนูแล้วก็เลยคิดถึงมันนิดหน่อย"
"ที่ทำให้หนูกลัว ลุงต้องขอโทษด้วย" เขาพูด "ที่อยากให้หนูวาดรูปลุง ก็เพราะคิดถึงมันเหมือนกัน"
บางทีอาจเพราะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขา ซือซือก็เลยมองเขาอย่างตั้งใจ แล้วก็ไม่ได้หนีไปไหนอีก
แถมยังตบหลังมือเขาเบา ๆ อย่างปลอบโยน
ลู่เหยี่ยนจื่อมองแล้วรู้สึกขำ
มือน้อย ๆ ตบลงบนหลังมือใหญ่ของเขา นุ่มนิ่มเบาหวิว
แต่เขากลับรู้สึกได้รับกำลังใจขึ้นมาจริง ๆ
เขา ลู่เหยี่ยนจื่อ โดนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ปลอบใจเนี่ยนะ
แต่ว่า... ก็ดีเหมือนกัน
"แต่หนูก็ยังวาดรูปลุงให้ไม่ได้หรอกนะ" ระหว่างที่กำลังรู้สึกดี เสียงของซือซือก็ดังขึ้น "หนูเป็นคนมีจุดยืน"
เด็กตัวเล็ก ๆ แค่นี้ จะรู้ไหมเนี่ยว่าจุดยืนคืออะไร
ลู่เหยี่ยนจื่อยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้ช่างน่าสนใจ