ลู่เหยี่ยนจื่อยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น
เขาก้มหน้าลงต่ำ น้ำตาหยดลงบนพื้นตรงหน้าเขาจนเปียกชื้น
ในจังหวะที่สือเนี่ยนและฮัวเหยียนโมกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำชา
ลู่เหยี่ยนจื่อก็เอ่ยขึ้นมาทันทีว่า “ให้ฉันเป็นตัวเลือกที่สอง”
“ตอนที่เขาไม่มีเวลาดูแลเธอ ให้ฉันได้ดูแลเธอ… อยู่เคียงข้างเธอ”
เขาเงยหน้าขึ้น มองแผ่นหลังของคนทั้งคู่
เขาไม่สามารถเสียเธอไปได้
ถึงแม้เธอจะเลือกอยู่กับฮัวเหยียนโม่
แต่ขอแค่ในใจของเธอ เหลือพื้นที่เล็ก ๆ ให้เขาสักนิด เขาก็ยอม
“แค่สงสารฉันก็ได้” ลู่เหยี่ยนจื่อพูด
ฮัวเหยียนโม่ชะงักไปเล็กน้อย หันมามองลู่เหยี่ยนจื่อแวบหนึ่ง
นี่หมายความว่าจะแบ่งปันสือเนี่ยนกับเขางั้นหรือ?
ไม่เอายศถาบรรดาศักดิ์อะไร ขอแค่เป็นภรรยาคนที่สอง?
ฮัวเหยียนโม่ไม่มีทางยอมอยู่แล้ว
เขาเลื่อนสายตากลับมา มองสือเนี่ยน
แต่สือเนี่ยนไม่ได้ปริปากพูดอะไร เธอเงยหน้าขึ้นมองฮัวเหยียนโม่แวบหนึ่ง ก่อนจะพาเขาเดินออกจากห้องน้ำชาไป
โดยไม่มองลู่เหยี่ยนจื่อเลยสักนิด
เมื่อประตูห้องน้ำชาปิดลง ลู่เหยี่ยนจื่อก็ทรุดนั่งลงบนพื้น
เขามองประตูที่ถูกปิด ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ อารมณ์แตกสลาย
ต่อให้เป็นตัวเลือกที่สอง เธอก็ไม่ต้องการงั้นหรือ?
เงาต้นไม้นอกหน้าต่างทอดลงมาบนร่างของเขา ลู่เหยี่ยนจื่อหลับตาลงอย่างเจ็บปวด
……
ฮัวเหยียนโม่เดินเคียงสือเนี่ยนกลับไปที่รถ
ทั้งคู่นั่งลงที่เบาะหลัง คนขับรถก็ขับกลับบ้านตระกูลฮัว
สือเนี่ยนรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย จึงพิงหลังบนเบาะแล้วหลับตาลงพัก
ฮัวเหยียนโม่มองเธอ อยากพูดอะไรแต่ก็ลังเล
เขาเป็นกังวลเล็กน้อย