แสงไฟในห้องน้ำชาอบอุ่นอ่อนละมุน บนโต๊ะด้านข้าง น้ำชายังคงส่งกลิ่นหอมของใบชาลอยกรุ่น
สือเนี่ยนหลุบตาลงมองลู่เหยี่ยนจื่อที่อยู่ตรงหน้า
เขาคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ศีรษะที่เคยเชิดหยิ่งกลับก้มต่ำ
เขาก้มหน้า ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ
ฮัวเหยียนโม่ที่อยู่ด้านข้างเห็นภาพนี้ พลันคิ้วขมวดเข้าหากัน
ฮัวเหยียนโม่เม้มริมฝีปาก แล้วหันไปมองสือเนี่ยนที่อยู่ข้างกาย จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง ที่นี่สามารถมองเห็นอีกฝั่งเพื่อคอยระวังเหตุไม่คาดฝัน แต่ก็ยังเหลือพื้นที่ให้ทั้งสองคนได้พูดคุยกัน
เขานั่งลงตรงนี้ สำรวจใบชามากมายที่วางอยู่ในห้องน้ำชา แสร้งทำเป็นว่าไม่เห็นอะไรที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
อีกด้านหนึ่ง ลู่เหยี่ยนจื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของฮัวเหยียนโม่ที่เดินจากไปไกล เขาก็กำมือแน่นขึ้น
"ขอร้องล่ะ" เขาพูด
"ยกโทษให้ฉัน ได้ไหม" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสะอื้น
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่สือเนี่ยนตรงหน้า ดูอ่อนแอและเปราะบางยิ่งนัก
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน น้ำเสียงล้วนเป็นคำวิงวอนอ้อนวอน
ต้นไม้ในสวนถูกสายลมพัดโยกเบา ๆ แสงอาทิตย์สาดส่องลงมา ทอดเงาของต้นไม้ลงบนร่างของทั้งสองคน สว่างวูบและวูบดับ
"อาเนี่ยน..." เขาเรียกชื่อของเธอ ขอบตาขึ้นสีแดงระเรื่อ
"เรื่องที่เคยเกิดขึ้น เป็นความผิดของฉันเอง"
เขาพูดด้วยความเสียใจ "วันนั้น... ฉันไม่รู้เลยว่าฉันได้ทำให้ลูกของเรา..."
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็พูดต่อไม่ได้