เพื่อให้แน่ใจว่าเย่ชุนเซิงปลอดภัย พี่สี่จึงเล่าเรื่องที่เย่ชุนเซิงบริจาคเงินให้เพื่อนทหารเหล่านั้นฟังตั้งแต่ตอนออกตามหาคน
“สิ่งที่พวกเราทำวันนี้ เทียบกับสิ่งที่คุณทำให้พวกเราแล้ว ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย”
“สหายเย่ชุนเซิง ขอให้ผมเป็นตัวแทนของทุกคน รวมถึงพ่อแม่ ภรรยาและลูก ๆ ที่บ้าน กล่าวขอบคุณคุณสักคำ”
เย่ชุนเซิงยิ้มแล้วตอบว่า “พี่โจว ไม่ต้องเกรงใจค่ะ นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว”
คนแปลกหน้าที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน จะมีเรื่องไหนที่เป็นสิ่งที่เธอควรทำกันล่ะ?
แต่เย่ชุนเซิงถ่อมตัว ส่วนโจวหยางเองก็ไม่ใช่คนพูดคำซาบซึ้งเก่ง เขาเก็บความซาบซึ้งใจไว้ในใจ ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า
“ในเมื่อเรียกผมว่าพี่ งั้นผมก็ขอรับคำเรียกนี้ไว้แล้วกัน ต่อไปมีเรื่องอะไร ก็มาหาผมได้เลย!”
เย่ชุนเซิงพยักหน้ารับ แล้วแลกเบอร์ติดต่อกับโจวหยาง
นี่เป็นเส้นสายของเธอเลยนะ
โจวหยางทำงานขนส่ง ต่อไปไม่แน่ว่าเธออาจต้องขอให้เขาช่วยจริง ๆ ก็ได้
……
หลังจากมองส่งโจวหยางกับคนอื่น ๆ ขับรถจากไป เย่ชุนเซิงก็หันไปมองพี่ใหญ่กับคนอื่น ๆ เท้าสะเอวหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันจะบอกให้นะ เมื่อกี้ฉันจัดการพวกเขาจนยอมสยบหมดแล้ว!”
เย่เหวินหัวเสียดายมากที่ไม่ได้ตามไปด้วย จึงถามอย่างร้อนใจว่า “อาสะใภ้ รีบเล่าเลยว่าจัดการพวกเขายังไง”