อธิการบดีหน้าดำคล้ำ ตบโต๊ะดังปัง “พูดจาหยาบคายแบบนี้ มันเหมาะสมตรงไหน? เธอถูกใส่ร้ายหรือเปล่า พวกเราจะตรวจสอบให้แน่ชัด!”
“ถ้าเรื่องที่ร้องเรียนเป็นความจริง เราก็จะจัดการตามข้อเท็จจริง แต่ถ้าเป็นเรื่องเท็จ เรายิ่งต้องคืนความบริสุทธิ์ให้เธอ”
ดูจากท่าทีลนลานและรู้สึกผิดของเฉินหลิงหลิง ก็พอจะเดาได้แล้วว่าเนื้อหาในจดหมายร้องเรียนคงไม่ได้ถูกกุขึ้นมาลอย ๆ
อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเพียงการคาดเดาส่วนตัว อธิการบดีอยากให้ทุกอย่างมีหลักฐานรองรับ และตัดสินอย่างยุติธรรมที่สุด
“เมื่อครู่นี้ฉันให้ศาสตราจารย์ในคณะของพวกเธอออกข้อสอบชุดหนึ่ง เธอลองทำดู จะได้พิสูจน์ความสามารถของตัวเอง”
ความสามารถในการเรียนเป็นสิ่งที่วัดได้ โดยเฉพาะทักษะการแก้โจทย์คณิตศาสตร์ ทำได้ก็คือทำได้ ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ หลอกใครไม่ได้
ยิ่งในจดหมายร้องเรียนยังระบุไว้อย่างละเอียดว่า ตอนเรียนมัธยมปลาย ผู้หญิงคนนี้ทำคะแนนคณิตศาสตร์ได้แค่ยี่สิบสามสิบคะแนน
จริงหรือเท็จ แค่ทำข้อสอบสักชุดก็รู้แล้ว
ศาสตราจารย์จากคณะคณิตศาสตร์ยื่นข้อสอบให้เฉินหลิงหลิง “ข้อสอบชุดนี้จัดทำขึ้นตามระดับเฉลี่ยของนักศึกษาใหม่ในมหาวิทยาลัยเรา ทุกปีคณะจะให้นักศึกษาใหม่ทำก่อนเปิดเรียนอย่างเป็นทางการ เพื่อประเมินพื้นฐาน ปีก่อน ๆ คนส่วนใหญ่ทำได้ประมาณ 80 คะแนน”
“เธอลองทำก่อน ทำเสร็จแล้วฉันจะตรวจให้ทันที”
เมื่อเห็นข้อสอบตรงหน้า เฉินหลิงหลิงก็ยิ่งลนลาน “ฉันไม่ทำ ฉันคือหลิวเยว่ ฉันไม่ทำ ไม่ทำ...”