โม่อิ๋งซึ่งนอนอยู่เตียงชั้นบนฝั่งตรงข้ามใกล้ระเบียงอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้
เมื่อครู่โจวถิงถิงเพิ่งมาหาเธอ บอกว่าอยากสลับเตียง แต่เธอไม่ยอม โจวถิงถิงจึงตื๊ออยู่นาน แถมยังพูดอ้อม ๆ ว่าเธอไม่รู้จักสามัคคีและรักใคร่เพื่อนร่วมกลุ่ม
ในที่สุดก็มีคนที่จัดการโจวถิงถิงได้เสียที
โม่อิ๋งเดินเข้ามา เบียดโจวถิงถิงออกไปยืนข้างเย่ชุนเซิง ชี้ไปยังครีมบำรุงผิวที่เย่ชุนเซิงเพิ่งเก็บเข้าตู้ แล้วถามอย่างสงสัยว่า “ใช้ดีไหม?”
เย่ชุนเซิงตอบว่า “ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเพิ่งซื้อครั้งแรก พนักงานขายบอกว่าใช้ดีมาก”
ผู้หญิง โดยเฉพาะสาววัยสิบแปดสิบเก้าที่ยังไม่ค่อยรู้จักแต่งสวย แต่เริ่มสนใจเรื่องความงาม มักอดสนใจเครื่องสำอางกับผลิตภัณฑ์บำรุงผิวไม่ได้ โม่อิ๋งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างอดใจไม่ไหวว่า “ฉันขอดูหน่อยได้ไหม?”
เย่ชุนเซิงพยักหน้า ให้เธอหยิบไปดูได้
โม่อิ๋งถือครีมไว้ในมือ พลิกดูไปมาครู่ใหญ่ ก่อนคิดแล้วเอ่ยว่า
“ถ้าเธอใช้แล้วรู้สึกว่าดี ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม? ฉันก็อยากซื้อเหมือนกัน”
เธอรู้ว่านี่เป็นของชิเซโด้ เป็นสินค้านำเข้าและราคาแพงมาก
แต่เมื่อหลายปีก่อน พ่อของเธอก็ออกไปทำธุรกิจ เปิดโรงงาน ตอนนี้กิจการก็ทำเงินได้ไม่น้อย หากเธอไปขอร้อง พ่อก็น่าจะให้เงินซื้อได้
เย่ชุนเซิงพยักหน้า “ได้สิ”
โม่อิ๋งกำลังจะชวนเย่ชุนเซิงคุยเรื่องอื่น แต่พอเหลือบมองถุงบนโต๊ะ ก็เห็นว่าข้างในยังมีผลิตภัณฑ์บำรุงผิวกับครีมกันแดดอีกหลายขวด ล้วนเป็นของชิเซโด้