หลี่เสี่ยวลี่พยักหน้าอย่างจริงจัง “คุณเย่ ขอบคุณนะคะ กลับไปแล้วฉันจะปรึกษาแม่ให้ดีค่ะ”
“ถ้าพวกเราจะเช่า คุณคิดค่าเช่าเท่าไรก็เก็บตามนั้นเลยนะคะ พวกเราไม่ติดใจอะไรแน่นอนค่ะ”
เย่ชุนเซิงช่วยเธอกับแม่ไว้มากขนาดนี้ พวกเธออยากตอบแทนยังแทบไม่ทัน จะคิดเอาเปรียบได้อย่างไร
เย่ชุนเซิงพยักหน้า จดเบอร์โทรศัพท์ให้หลี่เสี่ยวลี่ไว้ “ถ้าพวกเธอตัดสินใจได้แล้ว โทรมาบอกฉันก่อนได้เลยนะ ฉันจะกันที่ไว้ให้”
ทำเลตรงนี้ดีมาก ไม่แน่ว่าหลังจากนี้อาจมีคนมาขอเช่าเองก็ได้
“ค่ะ ๆ”
หลี่เสี่ยวลี่ยืนอยู่ที่เดิม มองส่งเย่ชุนเซิงจากไป
พอเห็นกุญแจพวงใหญ่ในมือของเย่ชุนเซิง หลี่เสี่ยวลี่ก็อดทอดถอนใจในใจไม่ได้: มีเงินนี่ดีจริง ๆ
แต่ถึงเย่ชุนเซิงจะร่ำรวย เธอก็ไม่ได้อิจฉาเลยสักนิด
กลับหวังให้เย่ชุนเซิงร่ำรวยยิ่งขึ้นไปอีกในอนาคต
คนดีและมีน้ำใจอย่างเย่ชุนเซิงก็ควรจะร่ำรวย และร่ำรวยมาก ๆ
……