“นายมันทั้งจน ทั้งไม่มีอำนาจ ไม่มีความสามารถ แถมที่บ้านยังมีแม่หน้าด้านไร้ยางอาย น้องสาวเจ้าปัญหา ส่วนพ่อก็เหมือนตายไปแล้ว เป็นผู้ชายบ้านนอกที่มีชีวิตอยู่ก็มีแต่ทำให้คุณภาพผู้ชายตกต่ำ แถมยังเปลืองอากาศ รีบตายไปหาเหล่ากงเถอะ!”
เย่เจียซีเสริมว่า “ใช่! รีบตายไปหาเหล่ากงเถอะ ไอ้สารเลว!”
เย่ชุนเซิงพูดต่อ “ไอ้สารเลว หน้าไม่อายจริง ๆ ยังคิดจะมาเกาะฉันที่เป็นเศรษฐีนีอีกเหรอ ฝันกลางวันไปเถอะ! รีบ ๆ ตายไปซะ ถ้านายรู้จักเจียมตัว ฉันคนรวยใจบุญอาจจะเผาธนาคารสวรรค์ให้สักหน่อยก็ได้!”
เย่เจียซีรับมุกทันที “ใช่! ไอ้เวร นายควรรู้จักเจียมตัวแล้วรีบตายไปซะ ไม่อย่างนั้นตอนมีชีวิตอยู่ก็เป็นแค่ไอ้จนที่คิดจะเกาะเศรษฐีนี พอตายไปก็ยังเป็นคนจนอยู่ดี!”
ช่วงนี้เย่ชุนเซิงกับเย่เจียซีไม่ได้ออกไปข้างนอก แต่วันที่รู้ข่าวเรื่องการเวนคืนที่ดิน เย่เจียซีก็อ้อนแม่ให้ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นของฉลอง พอวันนั้นก็ฝากคนที่ไปเมืองท่าช่วยซื้อเสื้อผ้ากลับมาให้
เย่ข่ายเสียนช่วยเอาเสื้อผ้ากลับมาตอนกลับหมู่บ้านเมื่อเย็นวาน พวกเธอรีบซักแล้วตากไว้ทั้งคืนจนแห้ง วันนี้ก็สวมออกมาแล้ว
เย่เจียซีใส่ชุดเดรสแขนกุดสีแดงสดลายจุด แถมยังดัดผมเป็นลอนใหญ่ด้วย
เย่ชุนเซิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคอตั้งขอบลูกไม้ กับกางเกงยีนส์เอวสูงขากว้าง
สาวทันสมัยสองคนที่ดูราวกับหลุดออกมาจากละครฮ่องกง ยืนเท้าเอวเหมือนกันเป๊ะ ผลัดกันด่าประสานเสียงกังวานใส กระจายไปทั่วหมู่บ้านซวงมู่
ตอนเย่ชุนเซิงคิดว่าด่าจนสะใจแล้ว จู่ ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามาจากด้านข้าง
เย่เหวินหัวนั่นเอง
เขาวิ่งจนหอบ แต่เสียงกลับตื่นเต้น “อาสะใภ้ รับนี่!”
ธนบัตรธนาคารสวรรค์ปึกหนึ่ง
เขาวิ่งกลับบ้านไปเอามาโดยเฉพาะ!