แปดร้อยหยวน นี่เป็นเงินก้อนใหญ่ไม่น้อยเลยนะ เมื่อก่อนเขาหาเงินทั้งปียังไม่ได้ถึงแปดร้อยหยวนด้วยซ้ำ!
แต่คุณลุงคนอื่น ๆ ไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น บางคนบอกว่าจะบริจาคหกร้อยห้าร้อยหยวน บางคนก็บอกว่าจะบริจาคสองร้อยหรือหนึ่งร้อยหยวน
คุณลุงคนหนึ่งสวมเครื่องแบบทหารแบบเก่าที่ซักจนสีซีด พอได้ยินพวกเขาถกกันก็เอ่ยอย่างดูแคลนว่า “พวกบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นงูถ่ายอุจจาระอย่างพวกคุณนี่นะ!”
“ป้ายประกาศเกียรติคุณนั่นจะมีอะไรน่าเกรงขาม คนที่น่าเกรงขามที่สุดต่างหากคือคน!”
“คนที่มีดาวสองดวงบนบ่าน่ะ รู้ไหมว่าอยู่ระดับไหน? พลโท! เป็นข้าราชการที่ตำแหน่งใหญ่กว่านายกเทศมนตรีเสียอีก!”
คุณลุงที่เมื่อครู่บอกว่าจะบริจาคยิ่งใจเต้นแรงขึ้น
“พลโทก็ดีสิ พลโทนี่แหละดี! งั้นเงินก้อนนี้ฉันบริจาคแน่นอน! ฮ่า ๆ พลโทมามอบป้ายประกาศเกียรติคุณให้ฉันด้วยตัวเอง ถึงตอนนั้นฉันจะจุดประทัดเสียงดังสักสองชุดเลย!”
คุณลุงในเครื่องแบบทหารแบบเก่ายิ่งมองอย่างดูแคลน “ชิ ยังไม่ทันมืดก็ฝันกลางวันแล้ว!”
“ฝันกลางวันตรงไหน? ชุนเซิงมีพลโทมามอบป้ายให้ไม่ใช่เหรอ? ฉันบริจาคแปดร้อยหยวน มากกว่าชุนเซิงอีก! ไม่แน่ตอนนั้นอาจมีข้าราชการที่ตำแหน่งใหญ่กว่าพลโทมาด้วยก็ได้!”
“คุณคิดว่าพลโทเป็นผักกาดขาวข้างทางหรือไง หรือคิดว่าพลโทว่างจนไม่มีอะไรทำ ถึงได้มอบป้ายให้คนอื่นโดยเฉพาะ? เงินแค่แปดร้อยหยวนก็คิดว่าจะให้พลโทมามอบป้ายให้ด้วยตัวเองหรือ? ฝันไปเถอะ! ชุนเซิงบริจาคเงินมากกว่าแปดร้อยหยวนแน่”
“หา? มากกว่าแปดร้อยหยวนอีกเหรอ? แล้วเธอบริจาคไปเท่าไรกัน?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ” คุณลุงในเครื่องแบบทหารแบบเก่าบอกให้คุณลุงข้าง ๆ เลิกฝันกลางวันไปพลาง มองเย่ชุนเซิงที่กำลังคุยกับจวงเส้าหนงด้วยความอิจฉาไปพลาง