“เงินชดเชยพื้นที่บ้าน 20 ตารางเมตร เงินช่วยเหลือค่าขนย้ายอุปกรณ์เครื่องใช้ในบ้าน เงินชดเชยค่าตกแต่งภายใน นาข้าว สวนผลไม้ สวนชาและสิ่งปลูกสร้างที่ติดอยู่กับที่ดิน ค่าลงนาม ค่าขนย้าย เงินช่วยเหลือกรณีย้ายทะเบียนบ้าน...”
หัวหน้าทีมเหลียวอ่านตัวเลขที่สรุปไว้ในรายการ “เงินชดเชยทุกอย่างรวมกัน 18,726,935.1 หยวน”
เย่ชุนเซิงมองตัวเลขบนเครื่องคิดเลข 18726935.10
อ้อ ที่แท้ตัวเลขชุดนี้อ่านว่า 18,726,935.1
18,726,935.1 หยวน!!!
“คุณพระช่วย ฉันกลายเป็นเศรษฐีนีแล้ว~”
เย่ชุนเซิงพึมพำออกมาเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว ดวงตาของเธอเป็นประกายวาวราวกับเปิดไฟสปอร์ตไลต์
หัวหน้าทีมเหลียวมีรอยยิ้มวาบผ่านดวงตา เธอหยุดพูดเป็นระยะ คล้ายตั้งใจเว้นเวลาให้เย่ชุนเซิงได้ดีใจและตั้งสติ
ผ่านไปหลายนาที เธอจึงยื่นสัญญาที่กรอกตัวเลขเรียบร้อยให้เย่ชุนเซิง พร้อมกำชับอย่างจริงจังว่า “ลองตรวจดูนะ ถ้ามีข้อโต้แย้งก็รีบแจ้งมา”
“ถ้าไม่มีข้อโต้แย้งก็เซ็นชื่อแล้วประทับลายนิ้วมือได้ พอเซ็นแล้วจะเปลี่ยนใจไม่ได้อีกนะ”
เย่ชุนเซิงสูดหายใจลึก ๆ ก่อนตบอกเบา ๆ เพื่อเรียกสติ จากนั้นตรวจสัญญาอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดแล้วจึงลงชื่อ
สัญญาเวนคืนที่ดินจัดทำขึ้น 3 ฉบับ เย่ชุนเซิงต้องลงชื่อ ส่วนหัวหน้าทีมเหลียวและเจ้าหน้าที่วัดประเมินจากคณะเวนคืนก็ต้องลงชื่อเช่นกัน
เมื่อลงชื่อครบแล้ว หัวหน้าทีมเหลียวหยิบเอกสารฉบับหนึ่งส่งให้เย่ชุนเซิง พร้อมเตือนว่า
“เก็บไว้ให้ดีนะ ตอนหลังตอนจะไปถอนเงินจากบัญชีเฉพาะที่ธนาคาร แล้วก็ตอนบ้านที่ได้จากการแลกเปลี่ยนสร้างเสร็จจนเลือกบ้านและตรวจรับได้ เธอต้องยื่นสัญญาเวนคืนฉบับนี้ด้วย”