“ขอบคุณค่ะคุณอาหลี่!” เย่ชุนเซิงเอ่ยขอบคุณหลี่หมิงหย่วนด้วยความซาบซึ้งยิ่งกว่าเดิม “ทำให้คุณต้องลำบากแล้ว”
“ฮ่า ๆ ไม่ได้ลำบากอะไรเลย” หลี่หมิงหย่วนได้ข่าวนี้มา ก็ไม่ได้ลำบากอะไรจริง ๆ
พอกลับถึงบ้านตอนบ่าย เขาก็โทรหาเพื่อน ๆ ให้ช่วยกันสืบข่าว
บังเอิญเหลือเกินที่เพื่อนคนหนึ่งสืบได้พอดีว่าเจ้าของบ้านหลังเก่าหลังหนึ่งอยากขายบ้าน เพื่อนคนนั้นกำลังสืบข่าวให้ลูกค้าของตัวเอง และกำลังจะบอกลูกค้าอยู่พอดี
หลี่หมิงหย่วนจึงชิงข่าวนี้มาเสียก่อน
เขาบอกเพื่อนว่า “ฉันมีเด็กดีคนหนึ่งอยู่ที่นี่ เธออยากซื้อบ้านที่มีลานบ้าน เด็กอยากได้ ก็ให้เด็กก่อนเถอะ”
เพื่อน: “……”
เด็กอะไร บ้านอะไร นี่ร้องเพลงอยู่หรือไง?
หลี่หมิงหย่วนเล่าข้อมูลพื้นฐานของบ้านให้ฟังคร่าว ๆ แล้วพูดว่า “แค่เรื่องราคาอาจจะแพงหน่อย ฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
น้ำเสียงของหลี่หมิงหย่วนเจือความกระดากใจอยู่บ้าง
เขาถามเพื่อนด้วยว่าพอจะช่วยต่อรองราคาได้ไหม แต่เพื่อนบอกว่าโอกาสน้อยมาก
ส่วนเรื่องราคา เย่ชุนเซิงกลับรู้สึกว่าไม่เป็นไร ตอนนี้เธอไม่ได้มีอะไรเยอะ แต่มีเงินเยอะ!
“คุณอาหลี่ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกค่ะ แค่ช่วยสืบข่าวให้ฉันก็ช่วยได้มากแล้ว”
เย่ชุนเซิงพูดจริงบ้างไม่จริงบ้างว่า “ฉันยังมีเงินเหลืออยู่บ้าง ขอแค่บ้านดี แพงหน่อยฉันก็รับได้ คุณก็รู้ว่าฉันยังเด็ก เงินอยู่ในมือไม่แน่ว่าวันไหนจะเผลอเอาไปใช้กับอะไรเสียเปล่า สู้เอาออกมาซื้อบ้านดี ๆ ให้ตัวเองอยู่ตอนนี้ ยังจะมีบ้านดี ๆ เป็นของตัวเองด้วย”