เฉินจวิ้นหาว: “……”
เธอต้องรู้อยู่แล้วว่าการเวนคืนครั้งนี้ไม่มีหมู่บ้านต้าอว๋าของพวกเขา
สีหน้าของเฉินจวิ้นหาวแข็งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งยิ้มเหมือนไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า “ชุนเซิง ฉันอุตส่าห์เข้าเมืองไปซื้อขาห่านย่างที่เธอชอบกินมาให้”
เย่ชุนเซิงแค่นเสียงอีกครั้ง ก่อนจะแทงใจเขาต่อ “อย่าเลย ฉันเป็นแค่สาวบ้านนอกที่ไม่มีเงินไม่มีอำนาจ จะไปกินขาห่านย่างของคุณชายใหญ่ที่ได้ทรัพย์สินนับสิบล้านจากการเวนคืนที่ดินได้ยังไง”
เฉินจวิ้นหาว: “……”
ได้ยินเย่ชุนเซิงพูดจาเหน็บแนม เฉินจวิ้นหาวก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้
เขาโมโหที่เย่ชุนเซิงยังจำเรื่องเล็กน้อยไม่เลิกรา และยิ่งโมโหแม่กับน้องสาวที่ก่อเรื่องไม่รู้จักจบ
วันแรกที่มีประกาศเรียกประชุมเรื่องการเวนคืนที่ดิน เขาก็ไปแล้ว
เดิมทีเขาคิดจะแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเข้าไปหาเย่ชุนเซิง แต่ตอนนั้นเธอนั่งอยู่กับคนในครอบครัวตลอด โดยเฉพาะยังมีเย่ข่ายเสียนในชุดตำรวจอยู่ด้วย เขากลัวว่าพวกเย่ข่ายเสียนจะรู้เรื่องที่แม่พูดไปแล้ว จึงไม่ค่อยกล้าเข้าไปหา
หลังจากนั้นก็มีคนไปเฝ้าปากทางเข้าหมู่บ้านซวงมู่ ไม่ยอมให้คนนอกเข้าไปตามใจชอบ เขาจึงหาโอกาสเข้าไปพบเย่ชุนเซิงไม่ได้เลย
ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างคิดว่าหมู่บ้านต้าอว๋าจะถูกเวนคืน ถึงขั้นวางแผนไว้แล้วว่าจะเอาเงินที่ได้มาไปใช้อย่างไร
ใครจะคิดว่าหมู่บ้านซวงมู่ที่เย่ชุนเซิงอยู่ต่างหากที่ถูกเวนคืน
หลายวันมานี้ พอเห็นความคึกคักในหมู่บ้านซวงมู่ เขาก็รู้สึกขมขื่นไปหมด
เขาโมโหที่แม่กับน้องสาวก่อเรื่อง และเสียใจที่ตัวเองใจอ่อน ไม่ห้ามพวกเธอ
ถ้าเฉินหลิงไม่ได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด แต่กลับคิดจะแย่งโควตาเรียนมหาวิทยาลัยของเย่ชุนเซิง ถ้าแม่ของเขาไม่วู่วาม พูดจาไม่คิดจนเอ่ยคำพูดไม่น่าฟังใส่เย่ชุนเซิงมากมาย