บทที่ 29 ท่านชายเชิ่งของเรามีอาสะใภ้เจ็ดแล้วหรือ
ในใจหยุนเหมี่ยวเบิกบานแทบจะเป็นดอกไม้
เห็นฮั่วเฉิงเชียนยังทำท่าจะพูดอะไรต่อ เธอก็รีบเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะพยายาม พยายามอีกหน่อยก็น่าจะกินหมดได้”
เกี๊ยวอร่อยกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก อร่อยจนไม่ต้องจิ้มน้ำจิ้มเลย
โชคดีที่เธอเตรียมแผนไว้ล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นถ้ากินเกี๊ยวอร่อยขนาดนี้ไม่เต็มที่ คงน่าเสียดายแย่
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หยุนเหมี่ยวก็นั่งลงบนเบาะผู้โดยสารด้านหน้าอย่างอิ่มเอมใจ
เธอหลับตาลง พลางลิ้มรสความอร่อยเมื่อครู่อย่างเพลิดเพลิน
“แชะ”
เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นข้างตัว
หยุนเหมี่ยวลืมตาพรึ่บ ก็เห็นเชิ่งอวี้เหนียนเก็บโทรศัพท์อย่างไม่รีบร้อน
“ทำไมจู่ ๆ ถึงถ่ายฉันล่ะ”
เธอเริ่มร้อนใจขึ้นมา
“รีบลบเลยนะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้แขม่วท้อง”
พอรู้สึกว่าเขามองมา หยุนเหมี่ยวก็เผลอแขม่วพุงน้อยที่อิ่มจนป่องเข้าไปสุดแรง
สามวินาทีต่อมา พุงก็กลับมาป่องเหมือนเดิม
ทรมานเกินไปแล้ว เลิกก็ได้ จะยังไงก็ช่างเถอะ
ใครกินอิ่มแล้วท้องไม่ป่องบ้างล่ะ ก็แค่เรื่องธรรมชาติเอง
เชิ่งอวี้เหนียนมองท่าทางมีชีวิตชีวาของเธอ ในดวงตาพลันมีรอยยิ้มเอ่อขึ้น
หยุนเหมี่ยวหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง
จะหัวเราะเยาะก็เชิญ ยังไงเธอก็เป็นแบบนี้แหละ
ส่วนรูปถ่าย เขาอยากเก็บไว้ก็เก็บไป
ดูครั้งหนึ่ง เธอก็ทำให้เขารู้สึกขัดตาครั้งหนึ่ง
ยิ่งน่าเกลียดจนเขาทนไม่ไหว แล้วเลิกกันไปเลยก็ดี
ด้านล่างอพาร์ตเมนต์เยี่ยนซู