บทที่ 6 ขอโทษครับ คุณโทรผิดแล้ว
“ฉันพูดไปแล้ว” หยุนเหมี่ยวกางมือออก “เขาบอกให้ฉันเลิกกับแฟน”
“สวรรค์เอ๋ย น่ากลัวจะตาย” หลินซูเหอร้องขึ้นมาดังลั่น “หยุนเป่า ไม่งั้นเธอหนีไปเถอะ”
“หนีไปไหนล่ะ”
“ต่างประเทศสิ ไปต่างประเทศเป็นไง? ฉันมีเงินเก็บอยู่บ้าง ถ้าไม่พอก็ไปขอพ่ออีก…”
“จะไปต่างประเทศอะไร” เจียงเซียวตัดบทหลินซูเหอ “ภาษาก็ไม่เข้าใจ อาหารก็ไม่คุ้น แถมยังเหงาหงอย แบบนั้นไม่ใช่ทรมานตัวเองชัด ๆ เหรอ?”
จากที่เขาสังเกตมาตลอดคืนนี้ ท่าทีของเชิ่งอวี้เหนียนที่มีต่อหยุนเหมี่ยว ไม่ใช่เรื่องที่หนีแล้วจะช่วยแก้ปัญหาได้
ที่จริงเขามองออกหมดแล้วว่า อำนาจตัดสินใจเรื่องนี้อยู่ในมือเชิ่งอวี้เหนียนทั้งหมด ต่อให้พวกเขาคุยกันนานแค่ไหนก็ไม่มีทางได้ข้อสรุป
แน่นอนว่าเขาพูดเรื่องพวกนี้ให้ทั้งสามคนฟังไม่ได้ เดี๋ยวจะยิ่งทำให้พวกเธอตกใจ
เห็นทั้งสามคนมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาจึงพูดหยอกว่า “เขาว่ากันว่าผู้หญิงสามคนเท่ากับละครหนึ่งเรื่อง ผมว่าพวกคุณสามคนเปิดตัวเป็นไอดอลเลยดีกว่า ผมคิดชื่อในวงการไว้ให้แต่ละคนแล้ว”
ทั้งสามคนเปลี่ยนความสนใจไปจริง ๆ “ชื่อในวงการอะไร?”
“ต้าเหอ เออร์ซี ซานสุ่ย” เจียงเซียวพูดอย่างภาคภูมิใจ “เป็นไงล่ะ ตะลึงในความสามารถของผมแล้วใช่ไหม?”
“ฉันไม่เอา” หลินซูเหอคัดค้าน “ต้าเหอฟังดูแย่มาก ไม่เห็นน่ารักเลย”
“งั้นก็เสี่ยวเหอ เสี่ยวเหอน่ารักพอไหมล่ะ”
“เสี่ยวเหอก็พอรับได้อยู่”
“เออร์ซี ซานสุ่ย เสี่ยวเหอ…” เจียงเซียวลูบคาง “ขาดไปคนหนึ่งนี่นา แล้วใครจะเป็นรุ่นต้า?”
“คุณไง” ทั้งสามคนพูดขึ้นพร้อมกัน “สหายต้าเจียง”