ฟ้ายังสลัวอยู่ เจียงจืออวี่ก็หยิบกระเป๋าผ้าใบที่จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นมา ข้างในมีเพียงเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุดกับของใช้ส่วนตัว ส่วนเสบียงสำคัญจริง ๆ เธอเก็บไว้ในมิติหมดแล้ว
หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายรอบ เธอก็ตัดสินใจหยิบน้ำพุวิญญาณออกมาสองขวด ถึงเธอจะมีของไม่ขาด แถมยังเอามาใช้อาบน้ำได้ แต่ถ้าให้คนอื่นไปแล้ว ก็กลัวว่าจะตามมาด้วยปัญหาไม่รู้จบ เธอเกลียดเรื่องยุ่งยากที่สุด
แต่หลายวันที่อยู่ในเขตทหาร ผู้การหลี่กับซ่งเยี่ยนโจวต่างก็ปฏิบัติต่อเธออย่างดี โดยเฉพาะซ่งเยี่ยนโจว ตั้งแต่ไปรับเธอขึ้นฝั่งจนถึงจัดการเอกสาร เขาดูแลทุกเรื่องอย่างรอบคอบ บุญคุณครั้งนี้เธอต้องจำไว้ น้ำพุวิญญาณสองขวดนี้อาจช่วยชีวิตเขาได้ในยามคับขัน
“ถือว่าเป็นของตอบแทนแล้วกัน” เจียงจืออวี่ยัดขวดน้ำลงในกระเป๋า แล้วปิดประตูเบา ๆ
พอเดินมาถึงหน้าที่พักรับรอง เธอก็เห็นร่างคุ้นตายืนอยู่ท่ามกลางแสงสลัว ซ่งเยี่ยนโจวสวมเสื้อคลุมทหาร มือกำกระเป๋าเป้สีเขียวทหารไว้แน่น พอเห็นเธอออกมาก็รีบเดินเข้ามาหา “ผมเดาว่าคุณน่าจะออกเดินทางแล้วพอดี เลยจะไปสถานีรถไฟด้วยกัน”
มีเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวเกาะอยู่บนเส้นผมของเขา เห็นได้ชัดว่ารออยู่นานแล้ว หัวใจเจียงจืออวี่ไหววูบ เธอหยิบน้ำพุวิญญาณขวดหนึ่งจากกระเป๋ายื่นให้ น้ำเสียงจริงจังกว่าทุกที “คุณเก็บขวดนี้ไว้”
ซ่งเยี่ยนโจวก้มมองน้ำใสในขวดแก้วอย่างสงสัย “นี่คืออะไรครับ”
“ไม่ใช่น้ำธรรมดา เป็นน้ำที่หมักด้วยโสมพันปีและสมุนไพรราคาแพงอีกหลายชนิด ผ่านกรรมวิธีพิเศษ” เจียงจืออวี่สบตาเขา เน้นย้ำทีละคำ “ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ หรือชีวิตตกอยู่ในอันตราย อย่าเอาออกมาใช้ นี่เอาไว้ช่วยชีวิตคุณ อีกอย่าง ถ้าใช้ไปแล้วมีคนถามว่าได้มาจากไหน คุณคงรู้ว่าควรตอบยังไง ไม่ต้องให้ฉันสอนใช่ไหม”