ตอนเจียงจืออวี่ผลักประตูไม้ของโรงแรมไท่อัน เธอจงใจผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง เสียงฝีเท้าด้านหลังหยุดลงจริง ๆ ก่อนจะตามมาอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง และสุดท้ายก็หยุดอยู่ใต้โคมไฟริมถนนตรงปากตรอก
เถ้าแก่ยังคงฟุบหลับอยู่บนเคาน์เตอร์ เจียงจืออวี่เดินตรงขึ้นไปชั้นสอง พอประตูห้อง 306 ปิดลง เสียงของ 0047 ก็ดังขึ้นทันที
【โฮสต์! เขาสะกดรอยตามคุณจริง ๆ ตอนนี้กำลังโทรศัพท์อยู่ข้างล่าง อีกเดี๋ยวคงไปตรวจทะเบียนเข้าพักของคุณแน่!】
“จะตื่นตระหนกไปทำไม” เจียงจืออวี่เดินไปที่หน้าต่าง ก่อนแง้มม่านออกเบา ๆ แล้วมองลงไป เสิ่นมู่เหยียนกำลังสูบบุหรี่อยู่ข้างตู้โทรศัพท์ แต่สายตาจับจ้องประตูโรงแรมไม่วาง
เธอหันไปหยิบเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบชุดหนึ่งออกมาจากมิติแล้วเปลี่ยนชุด จากนั้นก็ใช้พลังพิเศษธาตุไม้ทำผมตัวเองให้ยุ่งเหยิงเหมือนรังนก เอาเขม่าก้นหม้อมาป้ายหน้าเล็กน้อย เพียงพริบตาเดียว เธอก็กลายเป็นสาวบ้านนอกซอมซ่อที่เพิ่งหนีภัยอดอยากมา
“แบบนี้เขายังจำได้อีกไหม?”
【โฮสต์! คุณเก่งเกินไปแล้ว นี่...นี่มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ! ถ้าเขายังจำได้ ฉันจะถ่ายทอดสดกินแก่นผลึกเลย!】
เจียงจืออวี่หัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วเปิดประตูเดินลงไปชั้นล่าง ตอนเดินผ่านเคาน์เตอร์ เถ้าแก่ที่ยังงัวเงียเหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนพึมพำว่า “สาวคนนี้เป็นใครกันนะ...”
“ฉันเป็นคนบ้านเดียวกับแขกห้อง 306 เอาของมาส่งให้เธอนิดหน่อยค่ะ”
เถ้าแก่โบกมือ ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วก้มหน้าลงไปอีกครั้ง
ทันทีที่เดินออกจากโรงแรม เสิ่นมู่เหยียนตรงปากตรอกก็ไม่ทันสังเกตเห็นเธอ เจียงจืออวี่ก้มหน้าเดินไปทางถนนสายหลัก หางตาเหลือบเห็นเขาวางสายแล้วเดินตรงเข้าโรงแรมไป ดูท่าเขาคงตั้งใจขึ้นไปตามหาเธอถึงห้อง